پایگاه خبری ستاره ها - آخرين عناوين تئاتر :: نسخه کامل http://www.setarehnews.ir/art/theater Sun, 14 Jul 2019 09:24:18 GMT استوديو خبر (سيستم جامع انتشار خبر و اتوماسيون هيئت تحريريه) نسخه 3.0 /skins/default/fa/normal5/ch01_newsfeed_logo.gif تهيه شده توسط پایگاه خبری ستاره ها http://www.setarehnews.ir/ 100 70 fa نقل و نشر مطالب با ذکر نام پایگاه خبری ستاره ها آزاد است. Sun, 14 Jul 2019 09:24:18 GMT تئاتر 60 به یاد حمید سمندریان؛ پدر تئاتر معاصر ایران http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/162976/ روزنامه همدلی نوشت: سمندریان که تئاتر را هم‌زمان با تحصیل در دبیرستان، از کلاس‌های تئاتر و هنرپیشگی حسین خیرخواه، شباویز و نصرت کریمی که زیر نظر عبدالحسین نوشین اداره می‌شد شروع کرده بود، به موسیقی نیز علاقه بسیاری داشت، به طوری که ویلون می‌نواخت و از شاگردان محمود ذوالفنون، برادر بزرگتر جلال ذوالفنون بود. وی پس از دبیرستان به اروپا سفر کرد و در آلمان دوره مهندسی شوفاژ سانترال را در دانشگاه صنعتی برلین گذراند، ولی پس از آن به کنسرواتوار عالی موسیقی و هنر‌های نمایشی هامبورگ رفت. سمندریان بعد‌ها به موسسه ادوارد مارکس پیوست تا تئاتر را جدی‌تر بیاموزد. او طی شش سال تحت آموزش ادوارد مارکس، اصول و مبانی کارگردانی و بازیگری را آموخت و هم‌زمان در آلمان به صورت حرفه‌ای مشغول به کار شد.   سمندریان پس از پایان این دوره، به دعوت اداره هنر‌های نمایشی دراماتیک اداره کل هنر‌های زیبای ایران به کشور برگشت. نخستین کار وی، تله‌تئاتر «جراحی پلاستیک» نوشته «پیر فراری» بود که در سال ۱۳۴۰ برای تلویزیون ملی ایران کارگردانی کرد. یک سال بعد او و تیمش در اداره هنر‌های دراماتیک، سالن ۵۰ تا ۶۰ نفری درست کردند که چند برنامه نمایشی در آن اجرا شد. سمندریان اولین اثر خود، نمایشنامه «دوزخ یا در بسته» نوشته «ژان پل سارتر» را در همین تالار نوبنیاد روی صحنه برد و کار نمایش را پیوسته ادامه داد. وی همچنین با همکاری «مهدی فروغ» به تاسیس هنرستان آزاد هنر‌های دراماتیک که وابسته به هنر‌های زیبای کل کشور بود دست زد. در ادامه، حمید سمندریان به دعوت مهندس هوشنگ، مهدی برکشلی و با همکاری مهدی نامدار، دانشکده تئاتر دانشگاه تهران را بنیان گذاشتند و وی در سال ۱۳۴۸ تدریس در دانشکده هنر‌های زیبا را آغاز کرد. سمندریان پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران و در پی انقلاب فرهنگی، به دلیل سوءظن به گرایش به کمونیسم به خاطر ترجمه «دایره گچی قفقازی» از فعالیت دانشگاهی منع شد. در نتیجه به ناچار رستورانی باز کرد تا خود و چند نفر از دانشجویانش، از این راه امرار معاش کنند. پس از مدتی با وساطت شاگرد سابق وی، بهروز غریب‌پور که در آن دوران مورد وثوق بعضی از کسانی بود که به کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان وارد شده بودند، از این اتهام تبرئه شده و قرار شد به دانشکده هنر‌های زیبا برگردد. در نیمه نخست دهه ۱۳۷۰ ناصر باباشاهی رئیس دانشکده هنر و معماری دانشگاه تهران از حمید سمندریان دعوت کرد تا گروه نمایش این دانشکده را راه‌اندازی کند و بدین ترتیب سمندریان پایه و اساس این گروه را گذاشت. در سال ۱۳۷۳ به تاسیس کلاس‌های آزاد بازیگری و کارگردانی دست زد که هنرجویان بسیاری از آن‌جا دانش‌آموخته شدند و به عرصه حرفه‌ای هنر وارد گردیدند. سمندریان در سال ۱۳۴۲ گروه تئاتری پازارگاد را تشکیل داد که اعضای آن پرویز پورحسینی، سعید پورصمیمی، پری صابری، اسماعیل محرابی، جمشید مشایخی، پرویز کاردان، محمد حفاظی، منوچهر فرید، ثریا قاسمی، اسماعیل شنگله و مهدی فخیم‌زاده بود. این گروه به شکل یک شرکت تعاونی فعالیت می‌کرد و، چون اداره هنر‌های زیبا به خاطر رویکردشان به متون فرنگی حمایتشان نمی‌کرد، دست به دامان انجمن‌های ایتالیا و فرانسه و آلمان و روسیه می‌شدند. سمندریان برخی از مهم‌ترین متون نمایشی از نویسندگان شاخص ادبیات نمایشی غرب همانند فردریش دورنمات، برتولت برشت، آنتون چخوف، اوژن یونسکو، آرتور میلر، ماکس فریش، ژان آنوی، تنسی ویلیامز، ژان پل سارتر و هنریک ایبسن را ترجمه و سپس کارگردانی کرد. از این منظر باید او را یکی از کارگردانان شاخص تئاتر در تاریخ تئاتر ایران به‌شمار آورد که سهمی جدی در آشنایی مردم و علاقه‌مندان تئاتر و نمایش با متون و آثار کلاسیک و برجسته تاریخ تئاتر جهان داشتند. سمندریان از سال ۱۳۳۹ با اجرای «دوزخ» ژان پل سارتر خود را در جامعه هنری مطرح کرد. پس از آن چند نمایش دیگر مانند اشباح «هنریک ایبسن» را اجرا کرد. در سال ۱۳۴۲، نمایش «مرده‌های بی‌کفن» و «دفن» ژان پل سارتر را اجرا کرد که با مشکل ممیزی شدید روبه‌رو شد، به طوری که در برخی از شب‌ها مجبور شد بعضی دیالوگ‌های این نمایش را حذف کند. سمندریان در سال ۱۳۴۲ «باغ وحش شیشه‌ای» تنسی ویلیامز را با بازی پرویز فنی‌زاده و شهلا ریاحی اجرا کرد. وی در سال ۱۳۴۶ با ارائه اجرایی نو و به‌یادماندنی از «آندورا» نوشته ماکس فریش، تماشاکنان ایرانی را با نوترین دستاورد‌های صحنه‌ای تئاتر اروپا آشنا کرد. در این اجرا سعید پورصمیمی در ایفای نقش اصلی (آندری) بازی دلنشینی عرضه کرد. سمندریان در سال ۱۳۴۷ نیز «هرکول» و «طویله» اوجیاس و همچنین «بازی استریندبرگ» را به نمایش درآورد. سمندریان در سال ۱۳۵۰ «کرگدن» اوژن یونسکو را اجرا کرد که نقطه اوج دیگری در کارگردانی وی به‌شمار می‌آمد. همچنین پس از آن نمایش‌های «ملاقات بانوی سالخورده» دورنمات، «بازی استریندبرگ» و «مرده‌های بی‌کفن و دفن» را اجرا کرد. او سپس‌تر موفق به اجرای «ازدواج آقای می‌سی‌سی‌پی» در سال ۱۳۶۸، «دایره گچی قفقازی» در سال ۱۳۷۷، «بازی استریندبرگ» در سال ۱۳۷۸ و «ملاقات بانوی سالخورده» در سال ۱۳۸۶ نیز شد. وی همچنین در سال ۱۳۷۸ «به سوی دمشق» را برای تلویزیون کار کرد. حمید سمندریان پرورده تئاتر مدرن اروپا بود. در کارنامه هنری او، کارگردانی آثاری از تنسی ویلیامز و آرتور میلر، دو نمایشنامه‌نویس آمریکایی هم دیده می‌شود، اما او در اصل شیفته تئاتر اروپا بود. نخستین آثاری که پس از پایان تحصیل در آلمان و بازگشت به ایران اجرا کرد، از ژان پل سارتر، اوژن یونسکو و ژان آنوی بود، اما در میدان گسترده تئاتر اروپا نیز سمندریان به تئاتر آلمانی علاقه داشت. او آثار نمایش‌نامه‌نویسان بزرگ آلمانی زبان را می‌پسندید و در طول سالیان به ترجمه برخی از آن‌ها پرداخت. با ترجمه‌های او درام‌نویسان بزرگی مانند ماکس فریش و فریدریش دورنمات به جامعه هنری ایران معرفی شدند. سمندریان از همان سال‌های ابتدایی دهه ۱۳۴۰، خود را به عنوان کارگردانی که بر ادبیات نمایشی اروپا و آمریکا و دانش روز هنر تئاتر تسلط داشت معرفی کرد. وی در سبک کارگردانی نیز پیرو مکتب تئاتر آلمان بود. در کارگردانی به نقش بازیگر بسیار اهمیت می‌داد، بیش از هر چیز بر رهایی بازیگر از متن، تسلط او بر صحنه و انضباط سخت تاکید داشت و همین امر، اجرا‌های او را در آن سال‌ها و در فضای متن‌محور تئاتر ایران بسیار متفاوت کرد. سمندریان از کمبود متون خوب نمایشی در ایران آگاه بود. بر این اساس، از آغاز بازگشت به ایران در سال ۱۳۴۰ به ترجمه برخی از آثار مورد علاقه خود پرداخت. ویژگی اصلی ترجمه‌های سمندریان، زبان تئاتری آن‌هاست. او در تربیت بازیگر به فن بیان بسیار اهمیت می‌داد و طبعاً کار‌های نمایشی را به گونه‌ای ترجمه می‌کرد که اجرای متن و ادای گفتگو‌ها برای بازیگران راحت و آسان باشد. سمندریان خود را نویسنده و ادیب نمی‌دانست. در ویرایش ترجمه‌های خود همواره از یاری دوستان صاحب‌نظر بهره می‌برد. وی به‌ویژه به آثار دو نمایش‌نامه‌نویس بزرگ سوئیسی، فریدریش دورنمات و ماکس فریش علاقه‌ای ویژه داشت و به ترجمه آثار آنان به زبان فارسی همت گماشت. علاقه سمندریان به دورنمات از زمانی شروع شد که در هامبورگ تحصیل می‌کرد و تنها به آثار نمایشی این نویسنده نیز محدود نمی‌شد. اولین ترجمه وی از آثار دورنمات، «قاضی و جلاد» بود که در دوران دانشجویی در آلمان به فارسی برگردانده بود و حدود سال ۱۳۷۰ در ایران به چاپ رسید. سمندریان کمابیش تمام نمایش‌نامه‌های مهم دورنمات را به فارسی برگردانده‌است که بیشتر این نمایش‌نامه‌ها را نخست خود او برای تئاتر یا تلویزیون کارگردانی کرد. برخی از آن‌ها را نیز برای تمرین و اجرا در اختیار شاگردان خود گذاشت تا اگر به حد قابل‌قبولی می‌رسیدند، برای اجرای عمومی به روی صحنه ببرند. وی به کار‌های نمایشی «ماکس فریش» نیز علاقه داشت و چند نمایش‌نامه او را به فارسی برگرداند. از دیگر علایق او آثار برتولت برشت بود. در میان نمایش‌نامه‌های بی‌شمار برشت، به نظر می‌رسد که حمید سمندریان به نمایش‌نامه «دایره گچی قفقازی» علاقه‌ای خاص داشت که درون‌مایه آن از داستان‌های شرقی برآمده‌است. او این نمایش‌نامه را به فارسی ترجمه کرد و به روی صحنه برد.   به باور بسیاری، با وجود آن‌که تئاتر نوین ایران توسط عبدالحسین نوشین بنا شده بود، ولی در زمان سمندریان جدی‌تر شد، به‌طوری‌که تمام کسانی که از دهه۱۳۴۰ به بعد در زمینه تئاتر در دانشکده‌های تئاتر تهران تحصیل کرده‌اند از شاگردان سمندریان‌اند و در واقع کسی نیست که در عرصه تئاتر ایران کار کند و به نوعی شاگردی وی را نکرده باشد. حمید سمندریان جدا از آموزش تئاتر، شیوه خاصی در کارگردانی داشت که بسیاری از کارگردانان پس از وی تحت تاثیر شیوه کارگردانی او قرار گرفتند. او معتقد بود بازی در تئاتر باید باورپذیر باشد و به همین دلیل در کار‌های او بازی‌های درشت و اغراق‌آمیز دیده نمی‌شد و بازی‌ها روان بود. اما شاید یکی از بزرگ‌ترین کار‌های سمندریان در تئاتر ایران، تاثیر بر نمایش‌نامه‌نویسان ایران از راه ترجمه و معرفی نمایش‌نامه‌نویسان متفاوت و مطرح جهان بود. تا پیش از حضور او تئاتر ایران متکی بر نمایش‌نامه‌نویسان فرانسوی و انگلیسی‌زبان بود، اما حمید سمندریان صدا‌های تازه‌ای را وارد تئاتر کرد. او با ترجمه و معرفی نویسندگان آلمانی به سهم خود تئاتر ایران را چندصدایی کرد. بدین ترتیب، اگر تئاتر نوین ایران با عبدالحسین نوشین یا به گمان برخی دیگر با شاهین سرکیسیان آغاز شد، با حمید سمندریان پوست انداخت. از دیگر تاثیرات حمید سمندریان در تئاتر ایران، جا انداختن واقع‌گرایی به جای طبیعت‌گرایی و ملودرام و پریمیتیو معمول در تئاتر ایران، دوری جستن از درشت‌نمایی و دگرگونه نمودن شخصیت و به کرسی نشاندن استیلیزاسیون (شیوه‌اجرایی) و ایجاز و ایهام و استتیک معنی‌دار در تئاتر دهه ۱۳۴۰ ایران، و آمیزش دستاورد‌های کنستانتین استانیسلاوسکی و برتولت برشت و وسولد مایرهولد با تئاتر نوین آلمان پس از جنگ جهانی دوم و برقراری معنایی تکنیک و محتوایی با دست‌یازی به همه امکانات بشری در زیرساخت و ساخت کاراکتر در تمامی دوران کار‌های پویای تئاتر سمندریان است. ]]> هنری Sun, 14 Jul 2019 04:46:02 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/162976/ معمای «تهیه‌کنندگی» در تئاتر/ نقابی که به کار «دلالان» هم می‌آید! http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/161996/ به گزارش ستاره ها به نقل از خبرگزاری مهر ؛ چند سالی می‌شود که ورود عنوان «تهیه‌کننده‌» به فهرست عوامل نمایش‌ها در تئاتر ایران باب شده است. البته اشتباه نکنید تهیه‌کنندگی تئاتر در ایران واژه‌ای نیست که تعریف درستی داشته باشد و قرار نیست در تئاتر هم همچون سینما با فردی روبرو باشیم که از صفر تا صد یک پروژه را تحت اختیار دارد و وظیفه راه‌اندازی، هماهنگ‌سازی، رسیدگی و کنترل فعالیت‌هایی از جمله انتخاب نمایشنامه، برنامه‌ریزی تولید، تأمین هزینه مورد نیاز، به‌کارگیری افراد کلیدی و این‌گونه کارها را عهده‌دار باشد و علاوه بر نظارت بر فرایند تولید تئاتر، مسئولیت مسائل مالی پروژه را هم بپذیرد تا کارگردان و بازیگران با خیال راحت به امور خلاقه مدنظرشان بپردازند! از آنجا که تهیه‌کنندگان تئاتر در ایران هیچ صنف و انجمنی هم در خانه تئاتر و یا وزارت ارشاد ندارند و اصولاً هیچ آموزش آکادمیک، منابع آموزشی و حتی آموخته‌های تجربی نیز در این زمینه موجود نیست، در نتیجه تعریف مشخصی هم از وظایف و مسئولیت‌های این شغل وجود ندارد. اکثر تهیه‌کنندگان تئاتر ما نه به فکر آورده مالی و پیدا کردن سرمایه‌گذار برای نمایش‌هایشان هستند و نه حاضرند مسئولیت‌های اجرایی و مدیریتی را برعهده بگیرند بلکه در بهترین حالت تلاش می‌کنند با مذاکره با بازیگران چهره، فروش کار را تضمین کنند و به جای یک تهیه‌کننده اجرایی بیشتر در ردای یک «دلال» ایفای نقش می‌کنند. حال سوال کلیدی این است که ماهیت واقعی پدیده‌ای که این روزها تحت عنوان «تهیه‌کنندگی» در تئاتر ایران ریشه گرفته، کدام است؛ متخصص تضمین مالی فرآیند تولید و اجرای یک نمایش و یا یک دلال صرف!؟ ریسک ضرر را می‌پذیریم اما تهیه‌کننده نمی‌خواهم! مسعود دلخواه نویسنده و کارگردان پیشکسوت و شناخته‌شده تئاتر ایران است که درباره جایگاه «تهیه‌کننده» در تئاتر ایران به خبرنگار مهر گفت: من در دو سه سال اخیر هر وقت خواستم کاری را شروع کنم، تهیه‌کننده‌های مختلفی از آشنا گرفته تا بعضاً ناآشنا و افرادی که تا به حال در عمرم ملاقاتشان نکرده بودم پیشنهاد تهیه‌کنندگی نمایش من را مطرح کردند که من هیچکدام را قبول نکردم و حتی حاضر شدم ریسک ضرر را هم بپذیرم اما از تهیه‌کننده در کارم استفاده نکنم.   مسعود دلخواه وی ادامه داد: علت این مساله نیز این است که برخی از دوستان تهیه‌کننده هیچ ربطی به تئاتر و هنر ندارند. ضمن احترام به کسانی که تهیه‌کنندگی نمایش‌ها را می‌پذیرند، معتقدم که اکثر افرادی که به عنوان تهیه‌کننده در تئاتر فعال هستند تنها به سود مالی فکر می‌کنند و آشنایی نیز با این حرفه ندارند. البته شاهد هستیم که برخی از هنرمندان، تهیه‌کنندگی کار تعدادی از کارگردانان جوان را می‌پذیرند و حتی در سود مالی اجرا هم سهیم نمی‌شوند که از این میان می‌توان به نوید محمدزاده اشاره کرد که من کاملاً در جریان حمایت‌هایش به عنوان تهیه‌کننده و اسپانسر از گروه‌های جوان و دانشجویی هستم که کار ارزشمندی است و ای کاش برخی از تهیه‌کنندگان ما نیز به این سمت بروند. برخی از هنرمندان، تهیه‌کنندگی کار تعدادی از کارگردانان جوان را می‌پذیرند و حتی در سود مالی اجرا هم سهیم نمی‌شوند که از این میان می‌توان به نوید محمدزاده اشاره کرد که کاملاً در جریان حمایت‌هایش از گروه‌های جوان و دانشجویی هستم؛ ای کاش برخی از تهیه‌کنندگان ما نیز به این سمت بروند دلخواه یادآور شد: اساساً خلاء حمایت هنری و نبود «اسپانسرشیپ» های فرهنگی، باعث می‌شود که کارگردانانی که می‌خواهند آثار غیرتجاری روی صحنه بیاورند، دچار مشکل شوند. من با تهیه‌کنندگانی برخورد داشته‌ام که برخی از آن‌ها شناخته‌شده هم بودند اما شرط و شروط‌های جالبی می‌گذاشتند و تعیین می‌کردند که کدام بازیگر در نمایش حضور داشته باشد و چه بازیگری نباشد و یا افرادی را معرفی می‌کردند که باید در نمایش بازی می‌کردند. متأسفانه این دخالت‌ها ممکن است تا جایی پیش برود که این افراد کارگردان را مجبور کنند که از بازیگران بی‌تجربه‌ای در کارش استفاده کند و تهیه‌کننده در ازای حضورشان از آنها مبالغی را دریافت کند؛ اتفاقی که به نوعی در سینما و تلویزیون هم می‌افتد. این کارگردان درباره عمل نکردن نهادهای دولتی و خصوصی به وظایفشان در قبال فرهنگ و هنر بیان کرد: متأسفانه نهادهای دولتی و شرکت‌های خصوصی سهمشان را در حمایت از فعالیت‌های فرهنگی و هنری ایفا نمی‌کنند در حالی که وقتی نمایشی در «برادوی» که فضایی هنری – تجاری با بلیت‌های نسبتاً گران دارد، اجرا می‌شود، می‌بینید که چقدر اسپانسر برای کارشان دارند. وی افزود: زمانی که در خارج از ایران می‌خواستم نمایشی را به صحنه ببرم بلافاصله از کمپانی‌های مختلف درخواست اسپانسر شدن برای من می‌آمد و فقط درخواست داشتند که در بروشور نمایش نامشان آورده شود. چون درج شدن نام کمپانی‌ها و نهادهای مختلف در بروشورها و تبلیغات یک نمایش وجهه فرهنگی بسیار خوبی برایشان به ارمغان می‌آورد، اما ما به خاطر خلأ اسپانسرشیپ، مجبور می‌شویم به سمت گزینه‌های دیگر برویم. این کارگردان ادامه داد: به این معنی که یا کارگردان باید به تهیه‌کنندگانی رو بیاورد که از قبل صندلی‌ها را می‌شمارند و بر این اساس قیمت بلیت را تعیین می‌کنند و اگر دیدند که سرمایه‌گذاری روی این نمایش برایشان سود دارد، تهیه‌کنندگی کار را می‌پذیرند و یا کارگردان باید بدون حضور تهیه‌کننده ریسک ضرر مالی را بپذیرد که این اتفاق برای جوان‌ها بیشتر رخ می‌دهد چون در کارشان ممکن است چهره شناخته شده نباشد و در نهایت با ضرر روبرو شوند. در تئاتر ما تکلیف «کارگردان» شفاف نیست دلخواه تصریح کرد: ما باید سرو سامانی به این وضعیت بدهیم. در تئاتر ما تکلیف کارگردان شفاف نیست. من حداقل ۱۰-۱۲ نمایش خارج از ایران کار کرده‌ام که همگی تهیه‌کننده داشته‌اند و در آنجا وضعیتم به‌عنوان کارگردان کاملاً مشخص بود. در آنجا هیچگاه برایم مهم نبود و اصلاً نمی‌خواستم بدانم بازیگرانم و یا طراح صحنه و لباس چقدر دستمزد گرفته است چون وظایف کاملاً مشخص شده بود و با من قراردادی بسته می‌شد و تنها در انتخاب نهایی عوامل با من مشورت می‌شد اما در ایران جایگاه ما به عنوان کارگردان یک جایگاه پرمسئله است و حقیقتاً کسی که کارگردانی تئاتر را بدون تهیه‌کننده برعهده می‌گیرد باید مشکلات زیادی را به جان بخرد. جایگاه تهیه‌کنندگانمان هم مشخص نیست چون بیشتر نقش سرمایه‌گذار را ایفا می‌کنند. حتی جایگاه مدیر تولید نیز در تئاتر ما تعریف نشده است. کارگردان «شاه لیر» متذکر شد: سوال اصلی این است که وظیفه چه کسی است که تعاریف مشخص و نظم و قانون‌مندی مدونی را اعمال کند. خیلی راحت می‌شود گفت که هم وظیفه صنف است و هم وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به این معنی که خانه تئاتر و اداره کل هنرهای نمایشی با راه اندازی کمیته‌ای متشکل از اعضای هر ۲ نهاد باید به این مساله سرو سامان دهند. زمانی که می‌شنویم یک تماشاخانه خصوصی هر شب ۴ سانس اجرا دارد می‌توانیم به عنوان یک جُک آن را در خارج از ایران مطرح کنیم اما از طرف دیگر این معضل برای ما در ایران بسیار هم جدی است وی درباره مشکلات تماشاخانه‌های خصوصی گفت: ما با یک وضعیت نامشخص در ارتباط با تئاتر خصوصی روبرو هستیم. زمانی که می‌شنویم یک تماشاخانه خصوصی هر شب ۴ سانس اجرا دارد می‌توانیم به عنوان یک جُک آن را در خارج از ایران مطرح کنیم اما از طرف دیگر این معضل برای ما در ایران بسیار هم جدی است. معتقدم باید تئاترهای خصوصی به نوعی حمایت شوند که بیشتر از ۲ سانس اجرا در هر شب نداشته باشند، به این معنی که اگر با ضرر مالی روبرو شدند دولت به کمکشان بیاید چون این سالن‌دارها بخشی از مسئولیت فرهنگی را برعهده گرفته‌اند و نداشتن اطمینان از حمایت مالی نباید باعث شود که هر کاری را در سالن‌هایشان اجرا کنند. دلخواه تأکید کرد: از طرف دیگر صاحبان تئاترهای خصوصی هم باید خط مرزی را در اجرا دادن به تئاترها مشخص کنند. وقتی در سالنی هر شب سه یا چهار سانس تئاتر اجرا می‌شود به معنای این است که باید با طراحی صحنه خداحافظی کرد و یک ساعت آرامش قبل از اجرا از بازیگران سلب می‌شود و کارگردان و عوامل با مشکلات عدیده‌ای روبرو می‌شوند و اتاق گریم و رختکن خیلی دیر در اختیارشان قرار می‌گیرد. بازیگر سریال «دلدادگان» ادامه داد: این بی‌سروسامانی و بی‌قانونی که حاکم شده، باید به شکلی به نظم و قانون تبدیل شود. همه این مسائل باعث می‌شود که هیچ چیز از جمله موقعیت تهیه‌کننده در تئاتر سر جایش قرار نگیرد. البته ما تهیه‌کنندگانی هم داریم که کارشان را با علاقه دنبال می‌کنند ولی تهیه‌کنندگانی هم داریم که اساساً ربطی به فرهنگ و هنر ندارند و صرفاً می‌شنوند که می‌شود از این طریق هم پول درآورد. در حال حاضر نه تکلیف تماشاخانه‌های دولتی ما از نظر هویت مشخص است نه تماشاخانه‌های خصوصی‌مان. مثلاً اگر کسی بخواهد یک کار موزیکال یا کمدی و یا رئالیستی و اجتماعی ببیند نمی‌داند که باید به کدام سالن مراجعه کند. به جز تماشاخانه سنگلج که تا حدودی هویتش حفظ شده است اما سالن‌های تئاترشهر و ایرانشهر و تئاترهای خصوصی معلوم نیست در کدامشان کار دانشجویی اجرا می‌شود و در کدامشان کار حرفه‌ای. وی در پایان صحبت‌هایش بیان کرد: بخشی از وظایف یک مجتمع تئاتری دولتی و خصوصی که ادعای فعالیت‌های فرهنگی و هنری دارد به غیر از گرفتن تقاضا و نوبت اجرا دادن برگزاری ورکشاپ‌های مختلف، آموزش دادن و سخنرانی درباره مسائل مختلف هنری است در حالی که این مراکز می‌توانند در طول سال ده‌ها ورکشاپ و کارگاه آموزشی برگزار کنند اما این اتفاق نمی‌افتد. ما به خلأ برنامه‌ریزی و نداشتن اتاق فکر دچار هستیم و نداشتن چشم‌انداز بلند و روشن باعث می‌شود که نتوانیم برنامه‌ریزی دراز مدت داشته باشیم. معتقدم هر اتفاقی که در تئاتر ما می‌افتد حالت مسکن دارد و هیچکدام درمان قطعی نیست. جای خالی کمپانی‌های تئاتری یکی از دلایلی که تهیه‌کننده در تئاتر ما هویت و شانیت ندارد و تعریف واژگانی درستی درباره مسئولیت‌هایش به چشم نمی‌خورد این است که در تئاتر ایران تاکنون کمپانی‌های تئاتری که بر رأس آن یک تهیه‌کننده و مدیر اجرایی کاربلد حضور داشته باشد، شکل نگرفته است. در تئاتر غرب این تهیه‌کننده است که مسئولیت یک کمپانی را برعهده دارد و از صفر تا صد تولید یک اثر نمایشی را برنامه‌ریزی و مدیریت می‌کند اما در کشور ما به دلیل نبود کمپانی تئاتر، واژه تهیه‌کننده هم بی هویت و بدون پشتوانه است و او را تبدیل به فردی کرده است که می‌تواند در هر زمان از پروسه تولید برای حمایت مالی یا یافتن سرمایه‌گذار و تزریق پول به گروه و یا حتی بدون حمایت مالی و تنها به عنوان یک پشتوانه معنوی در کنار گروه باشد. برخلاف سینما که از زمان ارائه درخواست پروانه ساخت به سازمان سینمایی باید نام تهیه‌کننده معتبری که کارت تهیه‌کنندگی دارد به عنوان صاحب اثر اعلام شود در تئاتر هر فردی با هر رزومه‌ای این قابلیت را دارد که نامش به‌عنوان تهیه‌کننده یک اثر نمایشی اعلام شود تهیه‌کننده تئاتر در شرایط فعلی می‌تواند به قراردادهایی که با اعضای گروه می‌بندد، پایبند نباشد و حتی اگر ببیند نمایش برایش آورده مالی ندارد و موردپسندش نیست این قدرت را دارد که در میانه‌های اجرا پشت گروه را خالی کند و از سمتی که دارد استعفا دهد. برخلاف سینما که از زمان ارائه درخواست پروانه ساخت به سازمان سینمایی باید نام تهیه‌کننده معتبری که کارت تهیه‌کنندگی دارد به عنوان صاحب اثر اعلام شود در تئاتر چنین رویه‌ای وجود ندارد و هر فردی با هر رزومه داشته و یا نداشته‌ای در حوزه فعالیت‌های فرهنگی و هنری این قابلیت را دارد که نامش به عنوان تهیه‌کننده یک اثر نمایشی اعلام شود و برخلاف سینما همچنان صاحب اثر، کارگردان است نه تهیه‌کننده. در واقع معلوم نیست تهیه‌کننده در تئاتر ایران واقعاً قرار است چه نقشی را ایفا کند؛ آیا تهیه‌کننده همان مدیر تولید یا مجری طرح یک پروژه است که فقط نام پرطمطراق تهیه‌کننده را بردوش می‌کشد یا اینکه مدیر تولید و مجری طرح طبق تعریف جهانی جزو تیم تهیه‌کننده اثر هستند. آیا تهیه‌کننده همان سرمایه‌گذار است یا اینکه او قرار است پول را از سرمایه‌گذار دریافت کند و تنها مدیریت هزینه‌ها را برعهده بگیرد. حضور یک تهیه‌کننده در گروه نمایش تا چه اندازه تضمین‌کننده تأمین مخارج و پاسخگوی پرداخت قراردادهای بازیگران و عوامل گروه خواهد بود و سوال‌های بی‌جواب دیگری که در این میان مطرح می‌شود چون نوع حضور تهیه‌کننده در هر نمایش با توجه به تصوری که از این حرفه در آن گروه وجود دارد، تعریف می‌شود به عنوان نمونه برخی از گروه‌های نمایشی ترجیح می‌دهند تنها از نام و اعتبار یک فرد به عنوان تهیه‌کننده در تبلیغاتشان بهره ببرند و انتظار تأمین مخارج و هزینه‌های تولید را از او ندارند. مدل‌های «تهیه‌کنندگی» در تئاتر ایران! این روزها حضور یک چهره معمولاً سینمایی یا موسیقایی مشهور در کنار یک گروه تئاتری باب شده است؛ فردی که از اعتبارش به عنوان یک چهره شناخته شده مایه می‌گذارد تا به عنوان مجری طرح، تهیه‌کننده و یا حامی معنوی در کنار یک گروه نمایشی قرار گیرد اما حضور این افراد شاید بتواند کنجکاوی برانگیز باشد اما مطمئناً تضمین‌کننده اجرا نیست. از طرف دیگر در گروه‌های دیگری هم تهیه‌کننده همان سرمایه‌گذار است؛ کسی که پول به پروژه تزریق می‌کند و در عوض هزینه‌ای که می‌کند خود را مالک اثر می‌داند و انتظار دارد با بازیگران چهره مورد علاقه‌اش که دستور داده در نمایش حضور داشته باشند نمایش در گیشه غوغا کند و هر شب با ظرفیتی بیش از انتظار به صحنه برود. برخی از گروه‌های نمایشی ترجیح می‌دهند تنها از نام و اعتبار یک فرد به عنوان تهیه‌کننده در تبلیغاتشان بهره ببرند و انتظار تأمین مخارج و هزینه‌های تولید را از او ندارند مدل دیگری از تهیه‌کننده در تئاتر هم وجود دارد که فعالیتش قابل قبول تر از دیگران است به این مفهوم این روزها چند تن از هنرمندان جوان تئاتری که چندسالی است به عنوان یک چهره شناخته شده مطرح شده‌اند برای حمایت از هنرمندان جوان و یا دانشجوی تئاتری که افرادی خلاق هستند و می‌توانند آینده کاری متفاوتی داشته باشند، وارد گود شده و تهیه‌کنندگی نمایش‌های آنها را برعهده می‌گیرند تا این گروه‌های جوان بتوانند با دغدغه کمتری نمایششان را در یک سالن خصوصی اجرا ببرند. البته در چندسال اخیر نقش تهیه‌کننده در پروژه‌های تئاتری بزرگ و پرهزینه با نمایش‌های معمولی فرق کرده است. در نمایش‌هایی به اصطلاح «بیگ پروداکشن» حضور تهیه‌کننده نقش پررنگ‌تری پیدا کرده است و کارگردان با خیال راحت‌تری به بقیه پروسه تولید و امر خلاقه مشغول می‌شود. در این نمایش‌ها تهیه‌کنندگان با تیم اجرایی که تشکیل داده‌اند حرفه‌ای‌تر عمل کرده و از مذاکره با سرمایه‌گذار گرفته تا قرارداد با بازیگران، صحبت با سالن دار و عقد قرارداد با او و تسویه حساب‌های نهایی و برنامه‌های دیگر را مدیریت می‌کند که البته معمولاً منبع ورود پول‌های که به این آثار وارد می‌شود در هاله‌ای از ابهام وجود دارد و اطلاع موثقی از هویت سرمایه‌گذاران در دسترس نیست. تا زمانی که تعریف درست و دقیقی برای مفهوم تهیه‌کننده در تئاتر وجود نداشته باشد، نمی‌توان انتظار داشت که یک تهیه‌کننده به وظایف خودش آگاه باشد و حتی گروه اجرای یک نمایش بداند، قرار است این فرد چه مسئولیتی را در گروه برعهده بگیرد و چگونه می‌تواند به رشد اقتصادی اثرشان کمک کند. تعریف درست این مفهوم نیز نیازمند آموزه‌های آکادمیک، تحقیق و بررسی درباره نحوه فعالیت کمپانی‌های بزرگ تئاتری (که هنوز در ایران شکل نگرفته) و تهیه‌کنندگان معتبری است که در تئاتر غرب فعال هستند در حالی که تاکنون هیچ دوره آموزشی تهیه‌کنندگی تئاتر در ایران به صورت رسمی برگزار نشده است. البته تلاش‌های جسته و گریخته‌ای در سال‌های اخیر برای آموزش این حرفه صورت گرفته اما بی‌نتیجه بوده‌اند چون اول از همه این سوال پیش می‌آید که چه کسانی صلاحیت آموزش تهیه‌کنندگی تئاتر به علاقه‌مندان این حوزه را دارند و اصلاً افرادی که در حال حاضر به عنوان تهیه‌کننده در تئاتر ایران فعال هستند چقدر در کارشان حرفه‌ای هستند و فعالیتشان بر اساس استانداردهای جهانی است. قیاس تهیه‌کنندگی در تئاتر و سینما مع‌الفارق است جهانگیر کوثری تهیه‌کننده باسابقه سینمای ایران است که البته تهیه‌کنندگی چند اثر نمایشی را هم در کارنامه کاری خود داشته است. کوثری در گفتگو با خبرنگار مهر مقایسه تهیه‌کننده تئاتر و سینما را اساساً امری نادرست دانست و نظر خود را اینگونه توضیح داد: معتقدم مقایسه تهیه‌کنندگی در تئاتر و سینما قیاسی مع‌الفارق است چون دنیای سینما دنیای صنعت است که با هنر هم تلفیق شده است و تعاریف اقتصادی متفاوتی نسبت به تئاتر دارد و اصلاً نمی‌توان تئاتر را در مقیاسی نزدیک به سینما قرار داد. تئاتر یک هنر محض است و نمی‌تواند درگیر مسائل اقتصادی و درآمدزایی و سوددهی به شیوه سینما شود.   جهانگیر کوثری وی ادامه داد: نمی‌توان از چند اجرای تئاتر که شکل انتفاعی دارند در مورد کل تئاتر ایران نظر داد چون آن نمایش‌ها استثنا هستند. اینکه تعدادی ستاره سینما را جمع کرده و نمایشی پرسروصدا را به صحنه ببرند نیاز به پروپاگاندا و تبلیغات زیاد دارد و طبیعتاً با هنرپیشه‌های تئاتری نمی‌توان به چنین درآمدزایی دست یافت، مگر اینکه از حضور چند ستاره سینما هم استفاده کنند. تا امروز هم همه نمایش‌های موفق از حضور ستاره‌های موفق - نه معمولی - سینما بهره برده‌اند. در این نمایش‌ها نگاه تجاری حاکم است و به قصد درآمدزایی به صحنه می‌روند اما چیزی که در قاعده کلی تئاتر ما جریان دارد به این شکل نیست و در سال مثلاً اگر ۱۰۰ نمایش به صحنه بروند ۹۵ اثر آن آثار فرهنگی هستند نه صنعتی. نمی‌توان از چند اجرای تئاتر که شکل انتفاعی دارند در مورد کل تئاتر ایران نظر داد؛ اینکه تعدادی ستاره سینما را جمع کرده و نمایشی پرسروصدا را به صحنه ببرند نیاز به تبلیغات زیاد دارد و طبیعتاً با هنرپیشه‌های تئاتری نمی‌توان به چنین درآمدزایی دست یافت تهیه‌کننده نمایش «کوروش» عنوان کرد: با تئاتر نمی‌توان به دنبال پول رفت و معمولاً در بیشتر کشورهای بزرگ و پیشرفته مثل فرانسه، ایتالیا، آمریکا و چک تئاترها به کمک دولت روی صحنه می‌روند و اگر کمک دولت وجود نداشته باشد اجرای تئاتر عملی نمی‌شود. این الگوبرداری از تئاترهای معتبر مثل فرانسه از ۶۰-۷۰ سال قبل در ایران باب شد و بر همین اساس دولت مکان‌هایی را مثل تالار رودکی و تئاترشهر را ساخت و از بنیادهای مختلف وابسته به دولت پول‌هایی به تئاتر تزریق می‌شد. حتی روی جوان‌هایی سرمایه‌گذاری کردند و خرج سفر و تحصیلشان به خارج از کشور برای آموختن تئاتر داده شد و مثلاً ۵ سال در فرانسه ماندند و در سبک‌های مختلف تئاتر دوره دیدند و بعد از بازگشتشان با دانشی که آموخته بودند به تئاتر رونق دادند. کوثری افزود: بنابراین اگر حمایت دولت نباشد یک اجرا با مشکلات زیادی روبرو می‌شود و زمانی که تئاتر تغییر ماهیت بدهد و کمک‌ها و سوبسیدهای دولتی برای عده‌ای قطع شود که البته هنوز این سوبسیدها به برخی از هنرمندان خاص پرداخت می‌شود، طبیعی است که کارگردانان ما به استفاده از بازیگران چهره و یا نمایش‌های کم خرج رو می‌آورند که اتفاقی را در تئاتر شکل نمی‌دهد و تنها شاهد استثناهایی مثل همایون غنی‌زاده یا پارسا پیروزفر در این میان هستیم که کارهایشان پرمخاطب است. در طول این سال‌ها از لحاظ کمی ما پیشرفت زیادی در تئاتر داشته‌ایم و در طول سال نمایش‌های بسیاری به صحنه می‌روند اما از نظر کیفی این اتفاق رخ نداده است. کوثری درباره وظیفه‌ای که یک تهیه‌کننده تئاتر برعهده دارد، بیان کرد: قدیم‌ها تهیه‌کننده تئاتر نداشتیم و یک ارگان، سازمان و یا بنیادی هزینه‌های تولید آثار را برعهده داشت و یک نفر نماینده از طرف این نهادها مسائل مالی را مدیریت می‌کرد اما الان یک سری آدم وارد تئاتر شده‌اند که خودشان را به عنوان مدیر تولید و مجری طرح و تهیه‌کننده معرفی می‌کنند. تهیه‌کننده این روزها فقط نام تهیه‌کننده را یدک می‌کشد و تنها به دنبال این است که چطور به سوددهی برسد و یا مسائل مالی گروه و نمایش را حل کند در حالی که تهیه‌کننده باید بداند که یک اثر نمایشی را چطور هدایت کند و تبلیغات و فروش و دستمزدها و درآمدزایی را مدیریت کند که هرکدام از اینها نیازمند آموختن علم و دانش است اما متأسفانه آموزشی در این زمینه وجود ندارد. وی در پایان صحبت‌هایش درباره لزوم آموزش تهیه‌کنندگی به علاقه‌مندان گفت: معتقدم که این حوزه و زیرمجموعه‌های آن مثل مدیرتولید یا مجری طرح باید به شکل اصولی آموزش داده شود. من با نمایش «مرغ باران» تهیه‌کنندگی در تئاتر را برای مسئولان این حوزه تعریف کردم و توضیح دادم که وظایف یک تهیه‌کننده چیست و حتی پیشنهاد دادم که می‌توانم چگونگی فعالیت یک تهیه‌کننده در تئاتر را به علاقه‌مندان به این حرفه آموزش دهم. «تهیه‌کنندگی تئاتر» نیازمند آموزش و صنفی که نیست! آخرین تلاش ناکام برای برگزاری کارگاه آموزش تهیه‌کنندگی مربوط به مردادماه ۹۷ است که خبری مبنی بر برگزاری یک دوره جامع تهیه‌کنندگی تئاتر با همکاری مشترک مؤسسه توسعه هنرهای معاصر و خانه هنرمندان ایران منتشر شد که قرار بود با حضور اساتید بین‌المللی و زیر نظر آروند دشت آرای برگزار شود و اعلام شد برگزیدگانی که تمام دوره‌های آموزشی را سپری کرده باشند، جهت همکاری با کمپانی‌های بزرگ و معتبر مانند برلین آنسامبل، شابونه و کمرشپیله بورسیه خواهند شد اما این اتفاق رخ نداد و کلاً برگزاری این رویداد کنسل شد. نکته مهم دیگر در به رسمیت شناختن حرفه تهیه‌کنندگی در تئاتر ایران داشتن یک صنف واحد است که البته برای عضو شدن در آن هر فرد باید شرایط عضویت در این انجمن را داشته باشد نه اینکه به صرف آمدن نام شخصی در بروشور یک نمایش به عنوان تهیه‌کننده، مدیر تولید و یا مجری طرح، وی بتواند در این کانون یا انجمن عضو شود. با وجودی که تابستان گذشته شهرام گیل‌آبادی مدیرعامل خانه تئاتر در یک نشست مشورتی پذیرای تهیه‌کنندگان و مدیران تولید عرصه تئاتر بود و تشکیل انجمن تهیه‌کنندگان و مدیران تولید در خانه تئاتر، بررسی آئین‌نامه تماشاخانه‌های خصوصی و همچنین مشکلات و موانع موجود در تئاتر موردبررسی قرار گرفت اما بعد از گذشت نزدیک به یک سال از این نشست همچنان خبری از تشکیل انجمن تهیه‌کنندگان تئاتر وجود ندارد. ]]> هنری Sun, 30 Jun 2019 04:55:11 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/161996/ حسرت‌های به دل مانده / از تئاتر صبا تا وضعیت تئاتر شهر http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/161190/ به گزارش ستاره ها به نقل از ایسنا، مراسم بزرگداشت ده سالگی تماشاخانه ایرانشهر عصر شنبه ٢۵ خرداد ماه با حضور مدیران و هنرمندان فرهنگی هنری در تماشاخانه ایرانشهر برگزار شد. مجید رجبی معمار، سید مجتبی حسینی، حسین مسافر آستانه، مجید جوزانی، شهرام کرمی، شهرام گیل آبادی، ایرج راد، فرهاد آییش، مائده طهماسبی، اتابک نادری، مریم معترف، رحمان محمد عمروآبادی، ابراهیم حقیقی، طیبه سیاوشی و … از جمله حاضران این مراسم بودند. در این آئین مجید رجبی معمار رئیس تماشاخانه ایرانشهر، سید مجتبی حسینی معاون امور هنری وزارت فرهنگ و ارشاد، حسین مسافر آستانه دبیر شورای سیاستگذاری تماشاخانه ایرانشهر، شهرام گیل آبادی و ایرج راد سخنرانی کردند. در ابتدای مراسم مجید رجبی معمار در سخنان خود از غلامحسین کرباسچی، مهندس کاظمی، بهروز غریبپور، قالیباف، ایرج راد، دکتر مجید جوزانی و … که بانیانی بودند که در ساخت و احداث تماشاخانه ایرانشهر نقش داشتند، تشکر کرد. او در بخش دیگری به دوره مدیریت خود در این تماشاخانه اشاره کرد و گفت: در این چهار سال مدیریت، با مشورت دکتر مهندس‌پور شورای سیاستگذاری تشکیل دادیم و با کمک اعضا شورا و تجربیات تئاتری آن‌ها، این تماشاخانه را اداره کردیم. نتیجه آن هم این بوده که افزایش مخاطب داشتیم، سال ٩٢ حدود ٩٢ هزار تماشاگر داشتیم و امروزه ٩٨۶ هزار نفر به این تماشاخانه برای دیدن تئاتر و نمایش آمده‌اند. در این چهار سال حتی یک مورد تئاتر را از صحنه پایین نیاوردیم. رجبی معمار افزود: دو سه چیز حسرتش به دل ما مانده است، یکی پردیس تئاتر صباست که خواهشمندم با ایجاد تدابیر لازم این مجموعه که نیمه کاره مانده به ناوگان تماشاخانه‌های تهران اضافه شود. نکته دیگر غم و غصه‌ای است که برای تئاتر شهر می‌خوریم. فضای نامطلوبی که در حاشیه آن پیش آمده موجب ایجاد اندوه و غصه تئاتری‌ها شده است که باید چاره‌ای برای آن اندیشیده شود. مدیر خانه هنرمندان در بخش پایانی صحبت‌هایش به علاقه‌مندی شهردار تهران (پیروز حناچی) برای ایجاد تماشاخانه در تهران اشاره کرد و بیان کرد: امیدوارم این اتفاق در حمایت ایجاد تماشاخانه خصوصی الگویی برای تمام شهرهای کشور شود. سپس حسین مسافر آستانه در سخنانی کوتاه چنین گفت: من به نیابت اعضای شورای سیاست‌گذاری اینجا حاضر هستم و باید بگویم اولین قدم برای بازسازی این تماشاخانه با پیگیری‌های دکتر جوزانی برداشته شد. سال‌هایی بود که با وجود تلاش‌های شهرداری در بخش‌های مختلف، کمبود اماکن فرهنگی به شدت احساس می‌شد، اما سال‌های بعدی با رشد چشمگیر فرهنگ و هنر مواجه شدیم و در این سال‌ها امیدواری برای راه اندازی اماکن فرهنگی بیشتر شد و تأسیس سازمان فرهنگی هنری یکی از این تلاش‌ها بود. تماشاخانه ایرانشهر نیز در این سال‌ها راه اندازی شد و یک عملکرد مؤثر بود. او افزود: بدون حمایت شهرداری مکان‌هایی از قبیل اماکن فرهنگی، نقش خود را در ارتقای فرهنگ و کاهش آسیب‌های اجتماعی از دست می‌دهند و قطعاً شهرداری در ایجاد این اماکن بسیار مؤثر است. علت اینکه تماشاخانه ایرانشهر در ارتقای فرهنگی و کاهش آسیب‌های اجتماعی مؤثر بوده به دلیل حمایت شهرداری بوده و الان نیز به حمایت بیش از پیش آن نیاز دارد هم این مکان و هم اماکن فرهنگی دیگر. در بخش بعدی سید محمد مجتبی حسینی به روی صحنه آمد و یادداشتی را که برای این آئین آماده کرده بود، برای حاضران خواند: «هنر خالق گفت‌وگو است و گفت‌وگو خالق جامعه. این ماهیت با معنابخشی به شهر و اصول شهروندی در اصلاح و استقرار هنجارهای فردی و گروهی نقش چشمگیری دارد و مسئولانه به بهبود کیفیت زندگی اجتماعی مخاطبان خود می‌اندیشد و متضمن سرزندگی و نشاطی می‌شود که تعلق شهروند را به زمان و مکان خویش دوچندان می‌کند. شهرداری از آن رو متولی شهر است و مروج فرهنگ شهروندی، از توان ارتباطی هنر و الگوهای اعتباری آن در جهت تحکیم و تثبیت هنجارهای اجتماعی و تعالی زیستی شهرها بهره برده است و یکی از جدی‌ترین کارکردهای خود را در توسعه مصادیق فرهنگ و هنر و مشارکت‌خواهی از آن یافته. تئاتر از مهم‌ترین جلوه‌های هنری روزگار ماست که بنا به پیشینه اثرگذاری آن در تعالی شهر و شهروندی همواره مورد توجه ساختارهای اجتماعی بوده چراکه تئاتر نمایش نشاط و نشان فرهیختگی جامعه و امکان ارجمند انسانی برای ساختن شهر و تعالی شهروندی است و جهات امروز بیشتر از هر چیز به شهروند آگاه و مسئول نیاز دارد. و تئاتر می‌تواند مربی و مدرس مردمانی باشد که خود را و آرزوها و آرمان‌های خود را در این حوزه دنبال می‌کنند. تئاتر امروز مصداقی مؤثر از مصادیق توسعه و تعالی جامعه شهری است و این فرصتی مغتنم می‌تواند مستوره‌ای باشد از امتزاج ارواح و اذهان گونه بر صحنه که خود شکل و شمایلی از شهر و شهروندان است. تئاتر امروز متعهدانه به میدان آمده است، مشارکتی خردمندانه که علاوه بر ارتقا فرهنگ شهروندی و نشاط بخشی شهروندان می‌تواند زمینه الگو آفرینی تصحیح ناهنجاری‌ها و علاج آسیب‌ها فراهم نماید. مدرسه‌ای بی مرز که فروتنانه در جامعه شکل می‌گیرد و به شکل دلخواهی می‌آموزد. تماشاخانه ایرانشهر که امروز در طلیعه تابستان دهمین بهارش از راه رسیده، فرجام همدلی و هم‌نظری مدیریت شهری و هنرمندان است. امکان فرخنده‌ای که به شایستگی به صحن و سرای اهالی ارجمند تئاتر بدل شده. به گمان من آمار آثار، جمعیت مخاطب و آبرومندی این مجموعه طی یک دهه ساده‌ترین محاسبه‌ای است که می‌تواند استحقاق شادمانی ما را در این جشن گواه باشد. امیدوارم این توجه نه فقط ارزانی تهران که عنوان الگویی فراگیر و تحول آفرین در کارنامه همه شهرداری‌ها مورد تاکید و توجه باشد. مایه مباهات است که تقویت بدنه تئاتر و حمایت از بخش غیر دولتی، تأمین تماشاخانه‌های دولتی و تأسیس نوسازه‌های نمایشی از اولویت‌های سازمان مردم نهادی چون شهرداری قرار گرفته است و بر این نعمت، امیدوارم تئاتر بتواند در توان بخشی و تعالی فرهنگی بیش از پیش مؤثر باشد. می‌کند حافظ دعایی، بشنو آمینی بگو». ایرج راد عضو شورای سیاستگذاری تماشاخانه ایرانشهر بعد از پخش موسیقی زنده به روی صحنه آمد و خطاب به مجری برنامه که اصلیت او را بروجردی اعلام کرد، گفت: من بروجردی نیستم اما خوشحالم که به اشتباه در یکی از سایت‌ها نوشته شده که بروجردی‌ام چون بروجردی‌ها را بیشتر دوستم دارند. او افزود: من انتظار داشتم این سالن مملو از دوستان تئاتری باشد، ما برای غم و اندوه زیاد دور هم جمع می‌شویم و به مراسم‌ها می‌آییم اما برای جشن و شادی نه. متأسفانه همیشه وقتی به جایی می‌آییم، فکر می‌کنیم از ابتدا همین گونه بوده اما اینجا فقط دو سوله خرابه بود و جریان طولانی را طی کرده تابه شکل کنونی رسیده است. راد در ادامه به روند تأسیس و راه‌اندازی تماشاخانه ایرانشهر اشاره کرد و گفت: در اوایل ساخت این تماشاخانه که هنوز تکمیل نشده بود، با صندلی‌های کرایه‌ای برای هنرمندانی بزرگداشتی گرفته شد، از جمله این هنرمندان مهین اسکویی، حسن فتحی و عزت‌الله انتظامی بودند. برای جمیله شیخی هم بزرگداشتی ترتیب داده شد اما چند روز قبلش او از میان ما رفت. این هنرمند در پایان گفت: حالا خوشحالم که این سالن‌ها در راه تئاتر و برای تئاتر به مدت ده سال است به کار خود ادامه داده است و امروز جز سالن‌های خوب تهران است و خوشحالم که اینجا به همت دوستان و مدیران، درست و پاک و منظم باقی مانده است و خرابه نشد و جایگاه و اعتبار خودش را حفظ کرد، چراکه تئاتر جایگاه اعتباری دارد و اگر در جایگاه خود نباشد ارزش‌های خود را از دست می‌دهد. اگر فرهنگ واقعی تئاتر از بین رود در حقیقت تئاتر جایگاهی ندارد و آن چیزی که مهم است این است که تئاتر در این تماشاخانه و در این ده سال جایگاه خود را حفظ کرده است و امیدوارم این تماشاخانه به همت اهالی تئاتر و افرادی که در نگهداری این تماشاخانه کوشا هستند، همچنان پایدار باشد. در بخش بعدی شهرام گیل آبادی با بیان اینکه "در این سالن تاریخ شفاهی شکل‌گیری تماشاخانه ایرانشهر گفته شد اما این بیانات، تاریخ تئاتر ایران است و باید ثبت شود" گفت: در تمام ادیان خداوند اشاره به این دارد که انسان را برای خودش آفریده نه کس دیگری، اما انسان نیاز به توسعه فکری اجتماعی و … دارد. اگر برنامه‌ریزی درست اجتماعی برای او تعریف نشود، شاهد انسدادهای اجتماعی در بخش‌هایی از جامعه می‌شویم. او افزود: متأسفم که از ظرفیت جدی تئاتر در ایران بهره گرفته نشده است. متأسفم که بسیار از ظرفیت‌های آموزشی که بسیاری از کشورها از آن‌ها استفاده می‌کنند در کشور ما دیده نمی‌شود. اگر بخواهیم ظرفیت‌های آموزشی اجتماعی و سیاسی و تربیتی تئاتر را بازشناسی کنیم، متوجه خواهیم شد که تئاتر می‌تواند جامعه را به یک نظم اجتماعی برساند. گیل آبادی اضافه کرد: آقایانی که در زمینه تئاتر زحمت می‌کشند خوب است که مطلع باشند در شهرهای توسعه یافته دنیا ١٨٠٠ سالن تئاتر وجود دارد. در شهرهای پیش‌رو مناطقی به عنوان مناطق خلاق نمایشی معرفی شده‌اند که بچه‌ها در آنجا آموزش می‌بینند. افتخارمان این نباشد که دو سالن به سالن‌های فرهنگی شهر اضافه کردیم در قیاس با خودمان خیلی عقب هستیم، باید ببینیم ما نسبت به فضای فرهنگی‌مان کجا هستیم و باید چقدر تلاش کنیم که هدف مورد نظر برسیم. او بیان کرد: من به تک تک دوستانی که اینجا زحمت می‌کشند و در اوج آرامش و متانت اجراها را ترتیب می‌دهند و مردم را تکریم می‌کنند، این روز را تبریک و به مدیریت این مجموعه دست مریزاد می‌گویم اما به این موضوع هم اشاره می‌کنم که نباید تعهد خود را فراموش کنیم، ما نسبت به اهداف و بناهای فرهنگی خود عقب هستیم. در بخش پایانی مونا رحمانی از وب سایت این تماشاخانه رونمایی کرد و گفت: این وب سایت علاوه بر اینکه مشخصاتی از سالن‌ها و اجراها دارد، یک سامانه فروش مستقیم هم دارد که مخاطبان می‌توانند به صورت مستقیم از این سایت، بلیت‌های نمایشی را تهیه کنند. در پایان این مراسم هم مدیران و هنرمندان کیک ده سالگی تماشاخانه ایرانشهر را بریدند و در یک قاب عکس دسته جمعی گرفتند. مجید جوزانی مدیر سابق ایرانشهر نیز در پایان مراسم در جملاتی کوتاه از دوران مدیریت خود و تأسیس تماشاخانه ایرانشهر یاد کرد. ]]> هنری Sun, 16 Jun 2019 10:41:49 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/161190/ ایرج راد: هنرمندان برای رفتن به تئاتر شهر امنیت ندارند http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/160923/ به گزارش ستاره ها به نقل از خبرآنلاین؛ اتفاقی که یکشنبه‌شب در حاشیه تئاتر شهر رخ داد، اولین اتفاق از این دست نبود. سال‌هاست وضعیت محدوده پارک دانشجو و تئاتر شهر باعث انتقاد اهالی تئاتر و هنرمندان این عرصه شده است. صبح امروز هم اعضای هیات‌مدیره خانه تئاتر با انتشار نامه سرگشاده‌ای خطاب به پیروز حناچی شهردار تهران خواهان اقدام این نهاد برای بهینه‌سازی فضای اطراف تئاتر شهر شدند. فضایی که ایرج راد درباره‌اش می‌گوید: سال‌هاست اهالی تئاتر این دغدغه را دارند و ما فضای اطراف تئاتر شهر را با این تعداد معتادی که آن اطراف حضور دارند اصلا مناسب یک فضای فرهنگی نمی‌بینیم.  ایرج راد در گفت‌وگو با خبرآنلاین درباره اهمیت تئاتر شهر به عنوان یک مکان فرهنگی می‌گوید: «تئاتر شهر را شاید بتوان تنها تئاتر نام‌آور شهر تهران دانست. حتما باید اطراف آن به صورتی باشد که ایمنی و امنیت برای افراد فرهنگی، دانشجویان هنر و هنرمندانی که هر روز به آنجا رفت و آمد دارند مناسب باشد.»   علاوه بر تعداد زیاد افراد معتاد در این محدوده، یکی دیگر از مشکلاتی که اطراف تئاتر شهر وجود دارد و سال‌هاست اهالی این حوزه به آن اعتراض دارند، بساط دست‌فروشانی است که هم شکل نامناسبی برای این محدوده به وجود می‌آورند و هم شلوغی متعاقب حضور این افراد ناامنی را در اطراف این مکان فرهنگی کشور بیشتر می‌کند. ایرج راد درباره این موضوع با بیان اینکه این محدوده باید شکل فرهنگی داشته باشد می‌گوید: «همانطور که در خیلی از مکان‌ها از نظر جایگاهی که دارند اجازه ورود افرادی از این دست داده نمی‌شود، تئاتر شهر هم باید به همین صورت باشد. آیا مثلا جلوی وزارتخانه مگر اجازه دست‌فروشی می‌دهند؟ یا مگر کسی در پیاده‌روی جلوی دانشگاه تهران بساط خرید و فروش راه می‌اندازد؟ حتی برای فروش کتاب هم در سوی دیگر خیابان بساط می‌کنند نه درست جلوی در دانشگاه.» وی ادامه می‌دهد: «تمام اینها در کنار هم باعث شده هنرمندان امنیتی را که می‌خواهند، نداشته باشند. ما در حقیقت خواهان فضای امنی هستیم که اهالی هنر بتوانند با احساس آرامش و امنیت رفت و آمد کنند.» ایرج راد با تاکید بر این نکته که مسائلی از این قبیل در شان تئاتر شهر نیست، اضافه می‌کند: «منظورم از امنیت حفظ حرمت چنین مکان‌هایی است. وقتی بی‌حرمتی می‌شود و افراد ناباب از معتاد گرفته تا کسانی که هر خطایی انجام می‌دهند و حتی اسلحه می‌کشند، حرمت تئاتر شهر از بین می‌رود.» در روزهای گذشته یکی از راهکارهایی که درباره اتفاق تیراندازی در محوطه تئاتر شهر داده شد، این بود که اطراف بنای تئاتر شهر برای امنیت بیشتر هنرمندان و کسانی که آنجا رفت و آمد دارند حفاظ کشیده شود. نظری که به نظر می‌رسد ممکن است حتی معماری این بنا را هم تحت‌الشعاع قرار بدهد. ایرج راد دراین‌باره می‌گوید: «هر کاری که در این زمینه قرار است انجام شود باید منطبق با وضعیت معماری تئاتر شهر باشد. باید راهکاری اندیشیده شود تا محوطه‌ای که مربوط به تئاتر شهر است فضایی باشد که کاملا برای مسائل فرهنگی و هنری آماده باشد. به هر حال آنجا تماشاگر تئاتر، هنرمندان، دانشجویان و ... رفت‌وآمد می‌کنند. در هر سالن ممکن است نمایشی اجرا شود که مخاطبان خاص خودش را دارد و قبل و بعد از نمایش تماشاگران بخواهند ساعتی در محدوده حضور داشته باشند. منظورم این است که محدوده آنجا باید محدوده‌ای مناسب کارهای فرهنگی باشد.» رییس هیات مدیره خانه تئاتر در پایان با اشاره به این نکته که این دغدغه خیلی وقت است در میان اهالی تئاتر وجود دارد گفت: «ما خیلی وقت است فضای اطراف تئاتر شهر را مساعد و مناسب نمی‌بینیم. با حضور معتادهایی که در آن فضا رفت‌وآمد دارند باید فکری برای این محیط انجام شود.» ]]> هنری Tue, 11 Jun 2019 14:38:00 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/160923/ سرو مشروبات الکلی روی صحنه تئاتر http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/160606/ به گزارش ستاره ها به نقل از خبرگزاری میزان: مشکلات تئاتر طی سال‌های جاری از سوی بسیاری از اهالی این هنر از جمله کارگردانان، نمایشنامه نویسان و بازیگران این هنر به وفور تکرار شده، اما عرصه هنر‌های نمایشی نشان داده که نه تنها راه حلی برای این مشکلات پیدا نکرده بلکه هر روز وضعیت این هنر بیشتر شده است. مشکلات خصوصی سازی در تئاتر و ظهور بروز سالن‌های خصوصی، رشد سرسام آور بلیت تئاتر و کاهش مخاطب آثار فاخر، حضور پرتکرار سلبریتی‌ها در تئاتر و تولید آثار تنها برای گیشه و همچنین عدم نظارت درست بر آثار نمایشی مشکلاتی هستند که تئاتر همچنان با آن‌ها دست و پنجه نرم می‌کند.   عدم نظارت درست مرکز هنر‌های نمایشی از لحاظ کیفی و ارزشیابی سرسری آثار باعث شده تا مخاطبانی که مبالغ سنگین برای تهیه بلیت پرداخت می‌کنند، پس از تماشای آثار سرخورده شده و اعتمادشان را به آثار خوب هم از دست بدهند. تولید کمدی‌های سطحی و سرشار از شوخی‌های رکیک، پوشش نامناسب و خلاف عرف جامعه روی صحنه تئاتر، هنجارشکنی‌های بدون دلیل در آثار مبتذل اتفاقاتی هستند که به وفور در تئاتر امروز مشاهده می‌شوند و متاسفانه هیچ نهادی با آن‌ها برخورد نمی‌کند.   از اتفاقات نابهنجار تئاتر که نسبت به حاشیه‌های گذشته گوی سبقت را ربوده پوشش بسیار نامناسب و ترویج سرو مشروبات الکلی در یک اثر نمایشی است، اتفاقی که مشخص نیست چگونه از سوی شورای نظارت و ارزشیابی تئاتر مورد تایید قرار گرفته و به راحتی روی صحنه رفته است. هنر تئاتر همواره به عنوان یکی از هنر‌های مادر شناخته شده و برای اشاعه فرهنگ درست و اخلاق مدار و ایجاد تفکر در جامعه عنصری کلیدی قلمداد می‌شده است، اما حال این هنر نه تنها به فرهنگ سازی هیچگونه خدمتی نمی‌کند بلکه نقطه مقابل فرهنگ سازی ایستاده و پایه‌های اخلاقی جامعه را نشانه گرفته است. پوشش بازیگران تئاتر تا زمانی با نظارت‌های صورت گرفته به طور معقول روی صحنه اتفاق می‌افتاد، اما انگار شورای ارزشیابی تئاتر همه چیز را به خود گروه‌ها سپرده و هیچ نظارتی روی چگونگی پوشش بازیگران روی صحنه ندارد. شاید در بدو امر پوشش نامناسب یک تئاتر را بتوان حاصل بدعهدی گروه نسبت به تضمین خود به شورای ارزشیابی دانست، اما مشکل از آنجا شروع می‌شود که این اتفاق به امری رایج در تئاتر امروز مبدل شده و هیچ راهکاری برای جلوگیری با آن ارائه نشده است. از سویی ترویج بی بند و باری و نوشیدن مشروبات الکلی در آثار نمایشی اتفاقی غیر قابل چشم پوشی است، روندی که باید دید مرکز هنر‌های نمایشی چه پاسخی به آن می‌دهد، مرکزی که مدت هاست خودش را از همه چیز کنار کشیده است.   مرکز هنر‌های نمایشی طی سالیان گذشته حمایت خود از تئاتر را به حداقل رسانده و با شعار خصوصی سازی همه چیز را به تهیه کنندگان و سالن‌های خصوصی سپرده و تنها به عنوان یک ناظر عمل می‌کند. البته این نظارت هم برخی مواقع کمی سهل انگارانه شده و اتفاقاتی از چشم ناظران و ارزشیابان دور می‌ماند. تئاتر همواره به عنوان یک هنر مستقل و همسو با اندیشیدن و تفکر نامیده شده و در کتب آموزشی نیز این هنر جزو دسته هنر‌های فاخر است، اما با یک نگاه گذرا به وضعیت فعلی تئاتر به راحتی می‌توانیم دریابیم که تئاتر امروز ایران از راه اصلی خود به شدت دور شده و نه تنها به فرهنگسازی و تفکر کمکی نمی‌کند بلکه فرهنگ عمومی را نشانه گرفته است. ]]> هنری Sat, 08 Jun 2019 12:00:00 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/160606/ «آی‌راک» در ایتالیا به صحنه می‌رود/روایتی عاشقانه از تأثیر رسانه بر دنیای امروز http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/160565/ به گزارش ستاره ها؛ مسعود حکم‌آبادی، تهیه کننده نمایش «آی‌راک» که چندی پیش در تهران به صحنه رفت، در گفت‌وگو با خبرنگار تئاتر فارس گفت: این نمایش به کارگردانی محمد نیازی و تولید گروه موزیکال تئاتر مشهد از ایران مورد پذیرش هیئت انتخاب آثار جشنواره بین‌المللی «تریست اکت» ایتالیا قرار گرفته است. وی در ادامه افزود: ششمین دوره این جشنواره از ۱۹ تا ۲۶ خرداد ماه ۹۸ در شهر «تریسته» یکی از شهرهای شمالی کشور ایتالیا برگزار خواهد شد. حکم‌آبادی با بیان اینکه در این جشنواره هشت نمایش در بخش بین‌الملل از کشورهای ایتالیا، روسیه، فرانسه، صربستان و ایران به صورت رقابتی روی صحنه خواهد رفت، افزود: اساتیدی از کشورهای مختلف جهان در حاشیه این جشنواره ورک‌شاپ‌های تخصصی بازیگری برگزار خواهند کرد. وی با اشاره به اینکه این نخستین حضور بین‌المللی «آی‌راک» است که با تغییر برخی بازیگران نسبت به تیم اجرایی ایران، در تریسته روی صحنه خواهد رفت؛ اظهار داشت: به این ترتیب «مارال فرجاد»، «پویا غازی» و «عرفان زعفرانیه» به گروه بازیگران این نمایش اضافه شدند و به همراه «مجتبی شفیعی» در این نمایش روی صحنه خواهند رفت. حکم آبادی یادآور شد: این نمایش درباره تأثیر رسانه بر دنیای مدرن امروز در قالب یک داستان عاشقانه است. لوکیشن نمایش فرضی و بی هویت است.در این نمایش تأثیر اتفاقات دنیای مدرن و تأثیر رسانه بر هویت انسان‌ها چون نفرت، عشق، قتل،‌جنگ،‌جنایت و ... در قالب یک داستان عاشقانه روایت شده است. طبق جدول اعلامی از سوی دبیرخانه؛ «آی‌راک» در سومین روز این فستیوال، سه‌شنبه ۱۱ ژوئن برابر با ۲۱خرداد ماه ساعت ۱۸ به وقت محلی، در سالن «استبیل اسلوِن» شهر تریسته اجرا خواهد شد. به گزارش فارس، تئاتر «آی‌راک» آخرین تولید «گروه تئاتر موزیکال مشهد» است که پیش از این طی ۲دوره در مشهد و تهران روی صحنه رفت که با استقبال مخاطبین ایرانی همراه شده بود. در این نمایش «سهند خیرآبادی» به عنوان نویسنده و «میلاد قنبری» به عنوان آهنگساز حاضر هستند و «امیرمحمد فرمان» دستیار کارگردان، «محمد نیازی» طراح صحنه، «محبوبه سلطانی» طراح لباس، «محمود کریمی» طراح نور، «امیرحسین غفاری» طراح گریم، «محمدصادق طباطبایی» طراح جلوه‌های بصری، «پویا غازی» مدیر روابط‌عمومی، «آرمین زمانی» مدیر روابط بین‌الملل، «صالح کامرانی» مدیرتولید و «مصطفی مسگری» به عنوان طراح تیزر و ویدیو در گروه تولیدی این نمایش هستند. ]]> هنری Sat, 08 Jun 2019 07:52:13 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/160565/ «مرگ خنده‌دار یک دوچرخه‌سوار استقامت» روی صحنه http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/160417/ به گزارش ستاره ها به نقل از خبرگزاری خبرآنلاین،  حامد رحیمی‌نصر، پس از کارگردانی ۴ نمایش در سال ۹۷، این بار «مرگ خنده‌دار یک دوچرخه‌سوار استقامت» را در پردیس تئاتر سپند روی صحنه می‌برد.  در این نمایش که توسط سیدجواد موسوی به رشته تحریر درآمده است، علی نیکزاد، میثاق جمشیدی، سپیده جعفری، بابک مولانا و حامد رحیمی‌نصر نقش آفرینی می‌کنند.  به گفته حامد رحیمی‌نصر، بازیگر و کارگردان این نمایش، سندروم سطحی‌نگری در بدنه تئاتر امروز کشور باعث شده این هنر از جریان اصلی خود فاصله بگیرد. از همین رو در انتخاب متن نمایش و کارگردانی آن سعی کردم تا آسیب‌شناسی دقیقی از جامعه کنونی داشته باشم.  این کارگردان تئاتر با تاکید بر اصل احترام به مخاطب خاطرنشان کرد: «مخاطب در نمایش «مرگ خنده‌دار یک دوچرخه‌سوار استقامت» با جهان و شخصیت‌هایی متفاوت مواجه می‌شود که قصه و دردی مشترک را روایت می‌کنند.»  او ادامه داد: «لحن تلخ و گزنده متن با طنزی عاری از تابوهای جنسی و الفاظ رکیک، غزلی می‌سراید با ردیف اخلاق و انسانیت که بی‌تردید حلقه گمشده دنیای امروز است.» علی بداوی موسیقی این نمایش گروتسک را آهنگسازی کرده و هانیه تجریشی نیز طراحی لباس آن را به عهده داشته است. «مرگ خنده دار یک دوچرخه سوار استقامت» از ۱۹ خرداد ۹۸ هر روز ساعت ۲۰:۴۵ در پردیس تئاتر سپند روی صحنه خواهد رفت. ]]> هنری Mon, 03 Jun 2019 07:16:31 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/160417/ پانته‌آ بهرام و پژمان جمشیدی هم‌بازی شدند http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/159977/ ایلنا نوشت: پانته‌آ بهرام و پژمان جمشیدی به نمایش «مادر» به نویسندگی فلوریان زلر و طراحی و کارگردانی علی احمدی با ترجمه تینوش نظم‌جو و تهیه‌کنندگی خسرو احمدی پیوستند. از نمایش‌های پیشین گروه تئاتر بداهه به سرپرستی علی احمدی می‌توان به «شب‌بخیر کیارستمی»، «شازده فیل هوا می‌کند»، «پپرونی برای دیکتاتور»، «خشم اژدها» و «زهرماری» اشاره کرد. از دیگر عوامل می‌توان به علی احمدی (طراح صحنه)، علی احمدی، سارا یحیایی(طراح لباس)، وحید میثاقی (طراح پوستر و بورشور)، امیر سرافرازیان (مشاور طراح صحنه)، امیر احمدی (مجری طرح)، سجاد باقری (مدیر تولید)، علی احمدی (مدیریت تبلیغات)، سارا حدادی (مشاور رسانه‌ای و مدیر روابط عمومی - you studio )، آریان امیرخان (تبلیغات مجازی -فیلم نیوز)، استودیو کلاکت (ایده‌پردازی و اجرای متریال تبلیغاتی)، محسن کرمانی (عکس) مجید مهرآبادی (دستیار کارگردان)، رضا کشاورز (مدیر صحنه) و مریم پوراحمدی (دستیار صحنه و لباس) اشاره کرد. نمایش مادر به نویسندگی فلوریان زلر با طراحی و کارگردانی علی احمدی، با ترجمه تینوش نظم جو و تهیه‌کنندگی خسرو احمدی خرداد ماه ۹۸ در تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه خواهد رفت و بلیت‌فروشی آن به زودی در سامانه ایران نمایش به آدرس www.irannamayesh.com آغاز خواهد شد. ]]> هنری Sun, 26 May 2019 11:34:23 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/159977/ «پدر» و «مادر» به تئاتر می‌آیند/ همکاری مهدی پاکدل و مسعود کرامتی http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/159651/ به گزارش ستاره ها به نقل از خبرگزاری مهر، رضا احمدی قصد دارد تیرماه نمایش «پدر» و «مادر» را به صورت یک شب درمیان در تئاتر مستقل تهران روی صحنه ببرد. این ۲ نمایشنامه از آثار فلوریان زلر نویسنده شناخته شده و معاصر فرانسوی هستند و قرار است هر شب یکی از آن‌ها روی صحنه برود. این ۲ نمایش، آثاری مستقل از هم هستند اما در قالب ۲ اپیزود از یک نمایش واحد اجرا خواهند شد.   مسعود کرامتی، نسرین نصرتی، مهدی پاکدل، آرش تبریزی، سارا امیدوار و ویدا قراگوزلو در این نمایش بازی می‌کنند. دیگر عوامل این اثر نمایشی عبارتند از کارگردان: رضا احمدی، نویسنده: فلوریان زلر، مترجم نمایشنامه «پدر»: حمیدرضا امانپور قرایی، مترجم نمایشنامه «مادر»: تینوش نظم‌جو، مدیرتولید: محمد زارع، دستیار کارگردان: کامران اقتداری، طراح صحنه: میثم نویریان، طراح لباس: مژگان عیوضی، طراح نور: رضا خضرایی. ]]> هنری Tue, 21 May 2019 08:46:56 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/159651/ آناهیتا درگاهی به نمایش تازه اشکان خطیبی پیوست http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/159350/ به گزارش ستاره ها به نقل از خبرگزاری خبرآنلاین، «نفرین قحطی زده‌گان» نوشته‌ سام شپارد است که با بازنویسی و دراماتورژی امید سهرابی اواخر خرداد اجرا می‌شود. در این نمایش هفت بازیگر به ایفای نقش می‌پردازند که اسامی آنها به زودی اعلام خواهد شد. اشکان خطیبی هم اکنون به همراه بازیگران خود در حال تمرین و آماده سازی این اثر است و حضور آناهیتا درگاهی، میرسعید مولویان و هامون سیدی در این پروژه قطعی شده است. ]]> هنری Sat, 18 May 2019 10:45:26 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/159350/