پایگاه خبری ستاره ها - پربيننده ترين عناوين هنری :: نسخه کامل http://www.setarehnews.ir/art Mon, 22 Apr 2019 18:40:19 GMT استوديو خبر (سيستم جامع انتشار خبر و اتوماسيون هيئت تحريريه) نسخه 3.0 /skins/default/fa/normal5/ch01_newsfeed_logo.gif تهيه شده توسط پایگاه خبری ستاره ها http://www.setarehnews.ir/ 100 70 fa نقل و نشر مطالب با ذکر نام پایگاه خبری ستاره ها آزاد است. Mon, 22 Apr 2019 18:40:19 GMT هنری 60 حمایت انیمیشنی لئوناردو دی کاپریو از «زمین»/ همراهی ۳۰ هنرمند http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/157466/ به گزارش ستاره ها به نقل از خبرگزاری مهر، یک ویدئو با نام «زمین» یا «ارث» به تازگی منتشر شده که از حضور هنرمندان مختلف از جمله لئوناردو دی کاپریو بهره گرفته است. به نقل از هالیوود ریپورتر، این ویدئو که به مناسبت روز زمین ۲۰۱۹ ساخته شده به همت یلی دیکی که رپر و از دستیاران کریس براون است ساخته شده و موضوع ترانه آن «زمین» است که یک فیلم انیمیشن برای آن ساخته شده است. اسامی سرشناسی از عالم موسیقی چون آریانا گرانده، جاستین بی‌بر، شون مندس، اسنوپ داگ، مایلی سایرس و کیتی پری این مجموعه را همراهی کرده‌اند و هر یک در قالب یک موجود از ضرورت وجود خود با زبان ترانه سخن گفته‌اند. کوین هارت کمدین و لئوناردو دی کاپریو نیز در این مجموعه حضور دارند. دی کاپریو درباره این ویدئو گفت: این ترانه احتمالاً محبوب‌ترین ترانه‌ای است که تا به حال شنیده‌ام. این ویدئو با تمرکز بر زیبایی حیات وحش با حس طنز ساخته شده و به مخاطبان خود هشدار می‌دهد که مواظب زمین و موجودات ساکن در آن باشند. در این ویدئو جاستین بی‌بر در نقش یک بابون صداپیشگی کرده، گرانده در نقش یک گورخر، مندس در نقش کرگدن و کیتی پری در نقش پونی. لیل دیکی گفته است حدود ۳ سال برای خلق این مجموعه وقت گذاشته است. این خواننده همچنین «زمین» را یادآور ترانه مشهور «We Are the World» لیونل ریچی در سال ۱۹۸۵ که با حضور جمعی از هنرمندان و مایکل جکسون تهیه شد دانست. فردا دوشنبه ۲۲ آوریل روز جهانی زمین است. ]]> هنری Sun, 21 Apr 2019 07:05:53 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/157466/ شوخی پیمان قاسمخانی با لیگ دو/ «مارمولک» و «شب‌های برره» چگونه نوشته شدند؟ http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/157471/ به گزارش ستاره ها به نقل خبرگزاری خبرآنلاین، کارگاه «انتقال تجربه» با حضور پیمان قاسمخانی و اجرای شادمهر راستین در چهارمین روز از سی و هفتمین جشنواره جهانی فیلم فجر (یکشنبه اول اردیبهشت) در سالن شماره سه سینما فلسطین برگزار شد. پیمان قاسمخانی در ابتدای این نشست با بیان این‌که گاه خبر یا فیلمی او را به نوشتن ترغیب می‌کند، توضیح داد: «برای من زمان زیادی برای رسیدن ایده به طرح سپری می‌شود و بارها می‌نویسم تا به طرح کاملی برسم و پس از آن نگارش فیلمنامه را آغاز می‌کنم. در بسیاری از اوقات هم سفارش کار می‌گیریم و در این سفارش‌ها تهیه‌کننده ایده‌ای دارد که در این موارد موضوع حرفه‌ای‌تر و دشوارتر است؛ مثل فیلم «مارمولک» که منوچهر محمدی طرح را پیشنهاد داد. در ابتدا خیلی سوژه فیلم برایم جذاب نبود چون از جمله فیلمنامه‌های پیام‌دار بود اما از آن جایی که من همیشه می‌گردم و چیزی پیدا می‌کنم که به من نزدیکش کند، با این طرح هم همین کار را کردم.» وی در پاسخ به پرسشی مبنی بر اقتباسی بودن فیلمنامه «مارمولک» گفت: «یک عمر است که به من درباره «مارمولک» همین را می‌گویند که اقتباسی است و من هر بار انکار می‌کنم. من تنها از «بینوایان» ایده‌هایی برای این فیلم گرفته بودم.» این فیلمنامه‌نویس همچنین با اشاره به این که ایده «شب‌های برره» از خواندن یک روزنامه در جلسه ارائه طرح به ذهنش رسید، گفت: «گاهی مجبور به نوشتن هستید و باید هر طور شده فکر خود را به کار بیندازید.» قاسمخانی در پایان با بیان این‌که کسانی که وارد سینمای کمدی می شوند، می دانند قرار نیست در جشنواره‌ای جایزه بگیرند، گفت: «ما لیگ دو سینما هستیم و کمتر مورد توجه قرار می‌گیریم. من برای انتخاب بازیگران دشواری‌هایی دارم چون بازیگران کم‌تری حاضر به ایفای نقش در فیلم کمدی می‌شوند.» ]]> هنری Sun, 21 Apr 2019 18:19:57 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/157471/ «علیرضا داوودنژاد» در کنار همسرش و مونای معروف «مصائب شیرین» http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/157496/     ]]> هنری Mon, 22 Apr 2019 05:45:32 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/157496/ زیبا کرمعلی و مادرش شبیه خواهران دو قلو!/عکس http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/157492/ ]]> هنری Mon, 22 Apr 2019 05:21:21 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/157492/ نگاهی به «متری شیش‌ونیم» و کارنامه سعید روستایی http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/157518/ روزنامه شهروند نوشت: «هیچ وقت ساعت ٢ نصفه شب مصاحبه نکرده بودم.» این را در پایانِ حرف‌هایمان می‌گوید. او این روز‌ها حسابی مشغول کار‌های سی‌وهفتمین جشنواره جهانی فیلم فجر است. کیوان کثیریان، روزنامه‌نگار و منتقد شناخته شده سینمای ایران است. او از آن دسته آدم‌های دست‌به‌قلم و باسوادی است که حضورشان در عرصه فرهنگ و هنر غنیمت است. ما در ادامه با این منتقد سینمایی از «متری شیش‌ونیم»، «ابد و یک روز» سعید روستایی و سبک در سینمای ایران حرف زده‌ایم. کثیریان به ما می‌گوید که چرا نیمه اول فیلم روستایی درخشان است و بخش دوم آن به «ابد و یک روز»‌ی دیگر تبدیل شده. او معتقد است هر دو فیلمِ سعید روستایی از یک سطحی بالاترند و آینده این کارگردان قطعا آینده امیدوارکننده‌ای خواهد بود. حرف‌های کثیریان صریح است؛ اگر «متری شیش‌ونیم» را دیده‌اید یا می‌خواهید ببینید، از خواندن این گفتگو پشیمان نمی‌شوید.   «متری شیش‌ونیم» را چقدر می‌توانیم دنباله «ابد و یک روز» بدانیم؟ آیا سعید روستایی خودش را در فیلم تازه‌اش تکرار کرده؟ من اصلا «تکرار کرده است» را خیلی متوجه نمی‌شوم. ولی به‌هرحال روستایی فیلمسازی است که کار دومش را تولید کرده. او توقع‌ها را در فیلم اولش بالا برد. چون «ابد و یک روز» فیلمی بود که خیلی مورد توجه قرار گرفت و به هر صورت نگاه‌ها را به خودش جلب کرد. اما «متری شیش‌ونیم» فیلم دوم اوست و روستایی فیلمساز جوانی است. او به حوزه اجتماعی علاقه دارد و کار‌هایی با بستر نقد اجتماعی می‌سازد. فیلمساز خوبی است و این کارش هم به لحاظ بخش‌هایی از کارگردانی و قصه قابل توجه است و به نظرم فیلم متوسط رو به بالایی است. یعنی از نظر شما نمره قابل قبولی می‌گیرد؟ ببینید، این فیلم نیمه اول خیلی درخشانی دارد. به نظرم قصه دزد و پلیس می‌توانست خیلی جذاب باشد که البته تا حدودی هم است. اما نقطه ضعف‌هایی هم طبیعتا مثل همه فیلم‌ها دارد که می‌شود در موردشان حرف زد. اگر موافقید، بیشتر در این مورد صحبت کنیم. شما گفتید که «نیمه اول فیلم»، این نیمه و نیمه دیگرش را چطور متمایز می‌کنید؟ فیلم از نظر شکلی دو پاره است. کارگردان سعی کرده دو شخصیت اصلی داشته باشد. شخصیت پلیس در جایی از داستان خارج می‌شود و تمرکز قصه و فیلم روی شخصیت قاچاقچی و شخصیت منفی فیلم می‌رود. اما نهایتا فکر می‌کنم این اتفاق به نفع فیلم تمام نشده است. در قسمت اول شما با قصه پلیسی با بستری بسیار جذاب روبه‌رو هستید که یک پلیس خیلی خوب و خاکستری است. او هم خشونت لازم برای خشونتی که از پلیس می‌شناسیم را دارد و هم به‌هرحال انسان است و رگه‌های انسانیِ خودش را در مقاطع مختلف نشان می‌دهد. از یک جایی که شخصیت منفی دستگیر می‌شود، عملا فیلم جانش را از دست می‌دهد. و دلیلش؟ چون به یک داستان تقریبا تکراری تبدیل می‌شود. فیلمساز سعی می‌کند شخصیت منفی فیلمش را کاملا توجیه کند. چطور؟ یعنی جُدا از ریشه‌یابی به خاطر خلق چنین آدم‌هایی در جامعه‌مان می‌آید و خودش و ما را همدل با او نشان می‌دهد. به نظرم می‌آید که در این همدلی که از ریشه‌یابی فراتر می‌رود و تبدیل به یک جانبداری می‌شود، افراط شده؛ یعنی بیش از حد این توجیه اتفاق افتاده و بیش از حد سعی شده که ما نسبت به این شخصیت سمپاتی داشته باشیم. به هر صورت یادمان نرود که ما با یک شخصیتی مواجهیم که قاچاقچی بین‌المللی و یک تاجر بزرگ مواد است که به عبارتی صد‌ها و صد‌ها و صد‌ها آدم را بدبخت کرده است. درست است که ما باید ریشه این ماجرا را پیدا کنیم و علت را شماتت کنیم، ولی این دلیل نمی‌شود که با هر شخصیت منفی همذات‌پنداری و همدلی کنیم و طرف او را بگیریم. این شخصیت منفی یک موادفروشِ جزء نیست که به خاطر نان شبش و به خاطر فقری که دارد این کار را می‌کند. ممکن است در اوایل کارش به این شکل باشد، اما الان تبدیل به یک گرگ شده که طبیعتا نباید با او همدلی کرد. اما در این فیلم این اتفاق می‌افتد. یعنی فیلمساز اصرار دارد که این شخصیت را بیش از چیزی که لازم دارد به ما نزدیک کند. به نظرم این یکی از خطا‌های «متری شیش‌ونیم» است. این‌که سعی شده شخصیت ناصر خاکزاد و شخصیت پلیس هردو به یک اندازه در فیلم پُررنگ باشند. درحالی‌که در نیمه اول، فیلم آن‌قدر درخشان است که همراهیِ ما را برمی انگیزد. طوری که بعد از دستگیری شخصیت خاکزاد، فیلم باید در سراشیبی قرار بگیرد و با یک شیب به سمت پایان برود. اما عملا یک قصه و فیلم جدید شروع می‌شود و حالا فیلمساز به ما می‌گوید که پلیس را ول کن و همراه من شو با شخصیت منفی. به نظرم پلان‌های طولانی زندان به فیلم لطمه زده. زیاده‌روی در نمایش سیاهی لشگر‌ها بیشتر به رخ کشیدن کارگردانی به نظر می‌آید. با توجه به این فکر می‌کنم فیلم به‌رغم نیمه اول درخشانی که دارد در نیمه دوم تبدیل به یک «ابد و یک روزِ» دیگر می‌شود. پس معتقدید این‌جا «متری شیش‌ونیم» با «ابد و یک روز» فصل مشترک دارد؟ بله، در قسمت دوم قطعا دارد. می‌خواهم بگویم فیلم با یک اوجی شروع می‌شود و در قسمت دوم به یک فرودی می‌رسد که سطح فیلم را در اندازه‌های یک «ملودرام اشک انگیز ساده» فرو می‌کاهد. این اثر می‌توانست یک اتفاق خیلی بزرگ در کارنامه روستایی باشد که این اتفاق به‌هرحال نیفتاده است. «متری شیش‌ونیم» کار متوسط رو به بالایی است که خوش ساخت است. البته این طور بگویم بهتر است: در نیمه اول خیلی خوش ساخت، پرهیجان و پرکشش است، اما در نیمه دوم عملا لحن فیلم عوض می‌شود. ضمن این‌که فکر می‌کنم این فیلم می‌توانست یک قصه پلیسی خیلی خوب باشد، به جای این‌که یک نقد اجتماعیِ تکراری باشد که این افراد، معلول و زاییده اجتماع‌اند و خودشان تقصیری ندارند و فقر این‌ها را فاسد می‌کند و جامعه مقصر است و خودشان مقصر نیستند و آرزوهایشان را می‌خواهند برآورده کنند و .... این‌ها قصه‌هایی تکراری است که بار‌ها گفته شده. حالا با شدت و ضعف و لحن‌ها و قصه‌های مختلف. چیز جدیدی در نیمه دوم فیلم وجود ندارد و می‌توانست تایم کوتاه‌تری داشته باشد. درواقع از قسمت دومِ کار می‌شد خیلی کم شود. «قسمت دوم» یعنی جایی که آن را فصل مشترک «متری شیش‌ونیم» و «ابد و یک روز» می‌دانید. درست است؟ بله. پس می‌توانیم به این نتیجه برسیم که نظر مثبتی هم درباره فیلم قبلی آقای روستایی ندارید؟ اتفاقا خیلی آن فیلم را دوست داشتم. به هرحال ما‌ها همه آدم‌های احساسی‌ای هستیم و این فیلم در آن زمان خیلی احساسات ما را تحریک کرد و خب فیلمی بود که خوب ساخته شده بود، بازی‌های خیلی خوبی داشت، لحظات گیرایی داشت، لحظات تاثیرگذار عاطفی‌ای داشت. بازی خوب بازیگران و قصه، تاثیرگذاری را دوچندان می‌کرد، اما جوری شد که فیلم خیلی منصفانه بررسی نشد؛ یعنی همه چیز تحت‌تأثیر فضای ساخت بود که الحق هم خوب درآورده شده بود، اما نهایتا یک نقد اجتماعی دم‌دستی بود. خانواده‌ای که با اعتیاد ازهم پاشیده و اساسا این خانواده فروپاشیده‌ای است و ما مناسبات داخل آن را می‌بینیم و این‌که فقر باعث چه چیز‌هایی می‌شود. کدام‌یک را موفق‌تر می‌دانید؟ «ابد و یک روز» یا «متری شیش‌ونیم»؟ به نظرم هر دو از یک سطحی بالاترند و هردو در کارنامه آقای روستایی امیدوارکننده اند. یعنی آینده او قطعا آینده امیدوارکننده‌ای خواهد بود. اما به نظرم هنوز با نقطه‌ای که بشود او را یک فیلمساز باثبات و خوب دانست که هر فیلمش یک اتفاق تازه است، فاصله دارد. کمی به هرحال تبلیغات در کار‌های آقای روستایی مهم است و کنجکاوی‌ها را برای دیدن فیلم بالا نگه می‌دارد. این‌ها خوب است. اما اصلش آن است که وقتی من ٥سال دیگر فیلم را می‌بینیم، نه تبلیغاتی در کار است و نه چیز دیگری، آن موقع درمورد فیلم چه نظری دارم. اینکه می‌گویید با گزاره «هر فیلمش یک اتفاق تازه است، فاصله دارد» را می‌توانیم به این شکل تعبیر کنیم که او خودش را تکرار کرده؟ شما روی کلمه «تکرار» اصرار دارید، اما من آن را تأیید نمی‌کنم. شما هی «تکرار» را تکرار می‌کنید. شما گفتید که موافق این کلمه نیستید؛ من دیگر از این واژه استفاده نمی‌کنم. اما دنبال این پاسخم که قصه، کاراکتر‌ها و کارگردانی «ابد و یک روز» و «متری شیش‌ونیم» چقدر شباهت دارند. آیا او همان سبک و سیاق قبلی‌اش را پیش گرفته؟ ببینید، آخر فیلمسازی که کار دومش است، سبک و سیاقی ندارد. چه سبک و سیاقی؟ فیلمسازی که صاحب یک کارنامه طولانی باشد را می‌توانید ردیابی کنید و سبکی برایش بیابید، اما درمورد کسی که کار دوم اوست، چطور درباره سبک می‌شود حرف زد؟ من همین الان درمورد آقای فرهادی هم نمی‌توانم درباره سبک حرف بزنم. سبک چیزی است که، چون در معنای نادرستش به کار برده می‌شود، این برداشت‌ها پیش می‌آید. به نظر من سبک یعنی کیارستمی؛ یعنی مدلی که مختص به خودش است؛ مدلی که فقط شما را یاد آن آدم می‌اندازد و در واقع این مدل معیار‌هایی دارد که تازه است. سبک یعنی ویژگی‌هایی که بتوانید برای آن کار و اثر، بشمارید و بگویید با این چارچوب و ویژگی‌ها یک سبک است و کس دیگری آن را ندارد. چون واژه سبک در معنی نادرستش به کار می‌رود، ما همه را صاحب سبک و سینما می‌دانیم. مثلا می‌گوییم «سینمای روستایی». روستایی فقط دوتا فیلم ساخته و والسلام. او مثل همه فیلمساز‌ها تاثیر‌هایی گرفته و در واقع خلاقیت‌های خودش را هم با این تاثیرات درهم آمیخته و درحال حاضر فیلمساز قابل قبولی است. ممکن است کار‌های نبوغ‌آمیزی هم بعدا انجام دهد. اما الان فیلمسازی است که دارد آزمون و خطا می‌کند، والسلام. مثل همه فیلمساز‌های جوان دیگر. او خیلی راه دارد تا بتوانیم صاحب سبک اطلاقش کنیم. اکثریت فیلمساز‌های ما سبک ندارند. زمان و تعداد فیلم لازم است که به یک خط مشخصی در کارنامه فرد برسیم. درمورد تکرارکردن هم بگویم که: تکرارکردنِ خود، به خودی خود بد نیست. می‌تواند همان‌طور که شما گفتید، منجر به سبک شود. ممکن است شکل فیلم‌ها عوض شود، اما یک حس و حال و خط و نگاهی دارد که مال خود آدم‌هاست. اصلا به نظرم آقای کیمیایی این ویژگی را دارد. چه او را قبول داشته باشیم، چه نداشته باشیم، این ویژگی را دارد؛ یعنی خطی را دنبال کرده که شما از توی آن به یک نتیجه‌ای می‌رسید. حالا بعضی‌هاش ضعیف است و بعضی‌های دیگر هم قوی است. آقای کیمیایی چنین شرایطی دارد و درطول سال‌ها مسیری را برگزیده و آن را ادامه داده و به نظرم توانسته به یک شخصیت و شناسنامه‌ای در کارش برسد. درمورد خیلی از فیلمساز‌ها نمی‌شود این تعبیر را به کار برد. یعنی در واقع ظلم به بیضایی، تقوایی، کیمیایی و کیارستمی است، چون آن‌ها درطول سال‌ها و با اندوخته‌های بسیار و با دانسته‌های ریشه‌ای به شناسنامه و شخصیت واحد رسیده‌اند. خب به بحث اصلی‌مان برگردیم. بارزترین نقطه قوت و ضعف کار جدید آقای روستایی را نسبت به «ابد و یک روز» چه مواردی می‌دانید؟ من تاکیدی روی کار قبلی ندارم. به هرحال هر فیلمی را باید با خودش قضاوت کرد. فقط باید بگویم که یک فیلم می‌تواند دوپاره باشد، اما دوپاره‌بودن باید همدیگر را تکمیل کنند و به کمک هم بیایند. اما در این فیلم به کمک همدیگر و به کمک فیلم نیامده‌اند. فیلم در دقیقه ٩٠، ٩٥ می‌توانست جمع شود. فیلم تا جایی که پلیس حضور دارد، جذاب و درست است. اما از جایی که پلیس از ماجرا بیرون می‌رود، قصه دیگری شروع می‌شود که حال و هوا و لحن و نگاه کارگردان نزدیک به کار قبلی اوست. نمی‌گویم نزدیک‌بودن بد است، می‌گویم مال این فیلم نیست. مال فیلم دیگری است. و نقاط قوت؟ نقطه قوتش به نظرم این است که آقای روستایی سعی می‌کند کار‌هایی که نکرده را انجام دهد. همان‌طور که گفتم در نیمه اول، فیلم درخشان و پرتب‌وتاب و پرکشش و با جزییات زیاد است و پلیس خیلی جذابی دارد. خلاصه اگر بخواهم بگویم، نقاط قوت فیلم، فیلمبرداری خیلی خوب آن است و بازی‌های درخشانی دارد. نقطه ضعف آن هم نیمه دومش است که به کار به لحاظ سینمایی لطمه زده است. احتمالا، اما در مخاطب عام قصه حس‌برانگیزی است و اشک درمی‌آورد و اخلاقی است و دلسوزی دارد. بالاخره مخاطب عام از این‌ها خوشش می‌آید. آقای کثیریان؛ اگر اطرافیان شما بخواهند به سینما بروند و از شما بپرسند که چه فیلمی ببینند... «متری شیش‌ونیم» جزو پیشنهادهایتان هست؟ والا بستگی دارد که در چه سن و سالی باشند. واقعیت این است که دُز خشونت فیلم‌های امسال بالاست. یعنی خیلی از فیلم‌ها باید اساسا رده سنی داشته باشند که البته این فیلم هم دارد. به هرحال حتما دیدن این فیلم را توصیه می‌کنم. در ترکیبی که الان روی پرده است، این فیلم به‌علاوه «تختی» را پیشنهاد می‌کنم. یکی دوتا از فیلم‌های دیگر را دیدم، واقعا خجالت‌آور است. موردی هست که بخواهید اضافه کنید؟ این مورد که تا حالا ساعت ٢ نصفه‌شب مصاحبه نکرده بودم. سکانس پرطرفدار سکانسی از «متری شیش و نیم» با نقش‌آفرینی نوید محمدزاده بار‌ها و بار‌ها در فضای مجازی منتشر شد. این سکانس را عوامل فیلم منتشر کردند و خواستند مردم از گرفتن فیلم و عکس از روی پرده سینما‌ها خودداری کنند. شخصیت ناصر خاکزاد در این ٢٧ثانیه می‌گوید: «وقتی همه زندگیت میشه یه دختر... پنج‌ساله عمرمو گذاشتم پاش. من می‌دونم با یکی دیگه‌س. می‌دونم اون منو لو داده. می‌دونم منو لو داده. می‌دونم منو دیگه نمی‌خواد، ولی من الان دلم پر می‌کشه واسه این‌که یه‌بار دیگه ببینمش.» نوید محمدزاده درباره نقشش گفته است: «من این کار را انجام دادم. دوست دارم آن چیزی که می‌بینند را ببینند، درباره این‌که چه کردیم و چه شد زیاد حرف نمی‌زنم. این فیلم به‌هرحال فیلمی است که خرس روی صورت قاچاقچی چنگ ننداخته. قاچاقچی می‌تواند آدمی باشد که زندگی نرمالی داشته باشد و خیلی معمولی باشد. این نقش باید سی‌ساله می‌بود، ولی من ۳۲ ساله هستم. آن کسی که این اتفاق برایش افتاده است حتی ۲۶ ساله بوده است. نمی‌دانم چرا فکر می‌کنیم قاچاقچیان باید سن بالایی داشته باشند.» کامنت منتقدان حمیدرضا جلائی‌پور: «تمرکز سیاست‌گذاری باید بر کاهش تقاضای مواد مخدر باشد و مشکل اصلی «ناصر خاکزادها» نیستند بلکه محور تعریف مسأله باید تغییر کند. همچنین در فیلم چندان مشخص نیست که این اثر ضد اعدام است یا نه، زیرا در عین حال که به نظر می‌آید کارگردان می‌خواست این فیلم ضد اعدام باشد، اما عناصری در فیلم وجود دارد که به نفع اعدام است. در این میان فیلم‌های «قسم» و «جان‌دار» به صورت روشن‌ی ضد اعدام بودند. در این فیلم روایت به‌گونه‌ای است که همه مشکلات برآمده از فرودستان است یا فرادستانی که قبلا فرودست بوده‌اند، درحالی‌که تحلیل اجتماعی پیشروتر می‌گوید بیشتر مشکلات به خاطر منافع فرادستان است. نکته دیگر، نقش زنان فیلم است که به‌طور کلی همه‌شان در فیلم قربانی یا ضعیف بودند، از نامزد ناصر خاکزاد تا حتی پلیس‌های زن نقش تاثیرگذاری نداشتند.» پرویز جاهد: «در این فیلم، انبوهی از زندانیان (معتادان و قاچاقچیان مواد مخدر) را می‌بینیم که در فضایی تنگ و خفقان‌آور که امکان نفس‌کشیدن هم نیست در کنار هم می‌لولند و خیلی از آن‌ها اعدامشان را انتظار می‌کشند. پیمان معادی در نقش پلیسی سختگیر، تندخو و سازش‌ناپذیر- با الگوبرداری از کاراکتر کلینت ایستوود در «هری کثیف» - یکی از واقعی‌ترین و باورپذیرترین پلیس‌هایی است که در سینمای ایران خلق شده است. فیلم با ضرباهنگ تندی پیش می‌رود و فیلمساز، بر کارگردانی صحنه‌های داخلی و خارجی و کنترل بازیگران غیر حرفه‌ای در کنار بازیگران حرفه‌ای تسلط دارد.»   سعید قطبی‌زاده: «مهمترین ویژگی فیلم به نظر من شخصیت‌پردازی پلیس است که او جایزالخطاست. این‌که پلیس در یک فیلم آشفتگی با خود داشته باشد، کار جدید و جذابی است. به نظر من نخستین‌بار است که در سینمای ایران کاراکتر پلیسی را دنبال می‌کنیم که پر از تنش است، اما با این حال به کار خود ایمان دارد. شخصیت‌های منفی در فیلم‌های ما همیشه سمبل شرارت هستند، اما در فیلم سعید روستایی شخصیت منفی با بازی نوید محمدزاده کشش عاطفی دارد.» مسعود فراستی: «فکر می‌کنم که مستقل از فیلم اول روستایی (ابد و یک روز)، فیلمساز این‌جا چند کار موفق انجام داده است. اول این‌که دوربین فیلم، مخاطب را با خود همراه می‌کند. دوم این‌که در نوع حمله پلیس به خانه موادفروش، پیمان معادی بهترین بازی خود را انجام داده است. به‌طور کلی به نظرم شخصیت پیمان معادی در فیلم کاملا شکل گرفته و نکته مثبت ماجرا این است که روستایی در مقابلش یک شخصیت می‌سازد که به اندازه شخصیت مثبت فیلم است. نخستین نمایی که از نوید محمدزاده می‌بینیم، قبل از این‌که خودش را ببینیم؛ از صحبت‌های داخل فیلم ساخته می‌شود. با این ساختن در غیبت شخصیت، آرام به سراغ او می‌رویم و فضای او را می‌بینیم. نخستین مواجهه این دو با تضاد در زندان شروع می‌شود که معادی را بهتر می‌شناسیم که یک آدم اصولی است و بشدت روی اصول خود است و آرمان دارد.» محمدتقی فهیم: «فیلم سعید روستایی یک سر و گردن از فیلم‌های جشنواره بالاتر بود. اما این را هم نباید فراموش کنیم که فیلمساز باید در شخصیت‌پردازی کد بدهد تا در ذهن مخاطب شکل بگیرد. ما دو آدم داریم؛ یک پلیس و یک خلافکار. این دو آدم با هم درگیرند، ولی از دفتر قاضی، پلیس کمرنگ می‌شود.» دیالوگ ماندگار یکی از دیالوگ‌های ماندگار «متری شیش‌ونیم» که به نام فیلم هم تبدیل شده از زبان ناصر خاکزاد (نوید محمدزاده) به قاضی (فرهاد اصلانی) گفته می‌شود: «کفن، متری شیش‌ونیمه، اما پارچه مشکی متری چهارونیم.» یعنی در این روزگار، مردن هم صرف ندارد! البته اسم «متری شیش‌ونیم» تنها از این دیالوگ برداشت نشده؛ تهیه‌کننده در توضیح علت نام‌گذاری این فیلم گفته: «علاوه بر دیالوگ نوید محمدزاده، دلیل دیگری هم داشت. آن هم دیالوگ پیمان معادی بود که در جایی از فیلم می‌گفت: «ما شیش‌ونیم‌میلیون نفر معتاد داریم» که حذف شد. این تیتر یک روزنامه بود که نوشته بودند شش‌ونیم‌میلیون نفر در ایران تفننی مواد مصرف می‌کنند.» این فیلم دیالوگ‌های جذاب دیگری هم دارد: «هرچی زور می‌زد آدم حسابی باشه نمی‌شد، دست خودش نبود»؛ «بلایی به سرت میارم که توی زندان خواب عروسیتم نبینی»؛ «اگه مامور نبودی جیگرش رو داشتی از کمتر از پونصد متری من رد شی؟» حاشیه‌ها سعید روستایی بعد از ٦ ماه، موفق به دریافت پروانه ساخت فیلم شد.   «متری شیش‌ونیم» در روز اول جشنواره فجر به نمایش درنیامد. قرار بود شهاب حسینی به‌عنوان نقش اصلی در کنار پیمان معادی در فیلم بازی کند، اما او در همان مراحل پیش‌تولید انصراف داد. قرار بود امیر جدیدی در فیلم «متری شیش‌ونیم» بازی کند. فیلم در لوکیشن‌های واقعی فیلمبرداری شده و افرادی که در فیلم هستند واقعا درگیر اعتیاد بودند، نه هنرور. سعید روستایی در مراسم پایانی جشنواره فیلم فجر خطاب به وزیر ارشاد گفت: «من پشت دستم را داغ می‌کنم که از این به بعد، پلیس از جلوی دوربینم نه، از پشت آن رد شود.» سیدجمال ساداتیان، تهیه‌کننده فیلم گفت: «ما پنج‌بار در ایام جشنواره فیلم را تغییر دادیم، اما این حذفیات به قصه لطمه نزد. پدری بود که پسری ٤١ساله داشت و پدرش او را معتاد کرده بود که هر کاری دوست دارد سر او بیاورد و مثل ربات باشد. ما از او فیلم گرفتیم، ولی در تدوین خودمان آن را حذف کردیم، چون واقعا تلخ بود. یا سکانس دیگری که در خانه رضا مرادی وجود داشت و به ما گفته شده بود پلیس نباید خشونت داشته باشد و برخورد با زن درست نیست.» ]]> هنری Mon, 22 Apr 2019 07:27:12 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/157518/ دوستی 10 ساله بیژن بنفشه‌خواه و بهنام تشکر/عکس http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/157506/     ]]> هنری Mon, 22 Apr 2019 06:55:49 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/157506/ نمایی آرام و متین از خانم بازیگر در جشنواره جهانی فجر/عکس http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/157520/     ]]> هنری Mon, 22 Apr 2019 07:22:48 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/157520/ گیشه سینمای آمریکا در تصرف یک فیلم ترسناک http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/157510/ دیجی کالا نوشت: فیلم سینمایی «نفرین لیورونا» (The Curse of La Llorona) ساخته مایکل چیوز در آخر هفته گذشته بدون وجود رقبایی سرسخت توانست در صدر جدول باکس‌آفیس قرار بگیرد. چیوز کارگردانی فیلم سینمایی احضار ۳ (The Conjuring 3) که سال ۲۰۲۰ اکران می‌شود را هم برعهده دارد. نفرین لیورونا موفق شد در روز جمعه حدودا ۱۱.۸ میلیون دلار فروش داشته باشد و به این ترتیب طبق تخمین‌ها فروش این فیلم در سه روز اول افتتاحیه بین ۲۴ تا ۲۶ میلیون دلار خواهد بود. این فیلم سینمایی که چندان به دل منتقدان ننشسته از مخاطبان خود در سینماها نمره B- گرفته است. بررسی نظرات منتقدان در وبسایت‌های متاکریتیک و راتن تومیتوز نشان می‌دهد آن‌ها فیلم جدید چیوز را نپسندیده‌اند. از ۹۹ منتقد که نظرشان در وبسایت راتن تومیتوز ثبت شده صرفا ۳۲ درصد مخاطبان از فیلم رضایت داشته‌اند. از ۴۱ نقدی که در وبسایت متاکریتیک درباره فیلم نفرین لیورونا نوشته شده ۴ نقد مثبت، ۱۴ نقد میانه و ۶ نقد منفی است که در مجموع نمره متای ۴۱ را برای فیلم ایجاد کرده است. در عموم نقدها به نامنسجم‌بودن اثر، عدم تاثیرگذاری و نبود خلاقیت در آن اشاره شده است. با این وجود برخی از منتقدان از بازی ریموند کروز تمجید کرده‌اند و حضور این بازیگر‌ را از جمله معدود نقاط مثبت فیلم دانسته‌اند. نفرین لیورونا یک اثر ترسناک با مایه‌های فراطبیعی است که ششمین اثر در مجموعه سینمایی احضار به حساب می‌آید. فیلم که براساس یک فولکلور مکزیکی ساخته شده داستان مادری را دنبال می‌کند که در لس آنجلس دهه هفتاد باید از فرزندانش در برابر یک شبح محافظت کند که قصد ربودن او را دارد. جیمز وان کارگردان فیلم‌های ترسناک اره، توطئه‌آمیز و دو قسمت اول مجموعه احضار در نفرین لیورونا به عنوان تهیه‌کننده حضور دارد. چنانکه اشاره شد قسمت سوم احضار بوسیله وان کارگردانی نخواهد شد و به دست مایکل چیوز سپرده شده است. موضوعی که با توجه به عملکرد نه چندان قدرتمند او در فیلم اخیر باعث نگرانی بعضی از هواداران مجموعه احضار شده است‌. ]]> هنری Mon, 22 Apr 2019 07:25:47 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/157510/ «لک‌لک‌های حقیقی» و ماجرای مرگ فرزند/ به ایده‌هایمان وفاداریم http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/157478/ به گزارش ستاره ها به نقل از خبرگزاری مهر؛ محمدرضا رادمند نویسنده و کارگردان نمایش «لک‌لک‌های حقیقی» که این روزها در مرکز تئاتر مولوی در حال اجرا است، درباره روند شکل‌گیری این نمایشنامه و اجرای آن گفت: نمایشنامه «لک لک‌های حقیقی» اقتباسی از «لانه خرگوش» نوشته دیوید لیندزی ابر است که توسط مرجان موسوی کوشا ترجمه شده است. وی با بیان اینکه تقریباً ۴ ماه تمرین‌های «لک‌لک‌های واقعی» برای آماده سازی اثر برای اجرای عمومی زمان برد، درباره بازیگران این نمایش افزود: در این نمایش نوشین مسعودیان، بهاره ریاحی، صادق برقه‌ ای، فرشته مرعشی و پدرام صمدی به ایفای نقش می‌پردازند. رادمند درباره چگونگی اقتباس صورت گرفته از «لانه خرگوش» در نمایشنامه «لک‌لک‌های واقعی»، توضیح داد: این متن یک نوع پیشنهاد را با توجه به خط اصلی قصه، به شما می‌دهد مبنی‌بر اینکه پدر و مادری بر اثر تصادف فرزند خود را از دست می‌دهند. در متن اصلی دیوید لیندزی به گفته خودش به چگونگی کنار آمدن این خانواده بخصوص مادر با مرگ فرزند می‌پردازد و به تعبیر خودش در «لانه خرگوش» به مدلی از عزاداری مدرن می‌پردازد. من در نمایشنامه «لک‌لک‌های حقیقی» این خط اصلی ماجرا یعنی پدر و مادری که فرزند خود را بر اثر تصادف از دست داده‌اند، حفظ کردم. وی در ادامه سخنان خود با اشاره به اینکه به تازگی مطلبی را درباره نوع برخورد برگمان، فلینی و کوبریک با نوشتن فیلمنامه‌شان خواندم که خیلی جالب بود، بیان کرد: از دیدگاه این کارگردان‌های شناخته شده ایده‌ها باید ما را بسازند نه اینکه ما صرفاً برای دلیل دیگری کار کنیم. در همه جغرافیاها خیلی‌ها هنر کار می‌کنند آن هم به دلایلی غیر از خود هنر یا خود کار کردن. کارگردان «لک‌لک‌های حقیقی» تأکید کرد: متن «لک لک‌های حقیقی» عکس‌ العمل من به محیط پیرامونم در برهه‌ای است که در آن زندگی می‌کنم، به همراه ایده‌های‌ مان را روی صحنه می‌بریم و به ایده‌هایمان وفاداریم. رادمند درباره شیوه اجرایی مدنظر خود در به صحنه بردن نمایش «لک‌لک‌های حقیقی» اظهار کرد: بهترین راهنما برای اینکه چگونه کاری را روی صحنه ببریم، خود زندگی است که این ابداً به معنی رئالیسم یا ناتورالیسم بودن نیست زیرا در خود زندگی هم فرم وجود دارد. شیوه ما شیوه زندگی و زندگی کردن است؛ اینکه بتوانیم زندگی کنیم. این کارگردان تئاتر درباره وضعیت حمایت از آثار دانشجویی و کارگردان جوان تئاتر، متذکر شد: در ابتدا باید حمایت را تعریف کنیم تا حداقل تکلیفمان معلوم شود. کلمه حمایت باری معنایی برای خود دارد و گویی خارج از وظیفه تعریف می‌شود. معتقدم اگر قانون درستی برایش نوشته می‌شد، تکلیف‌ها معلوم بود. ما خیلی پیش از این دچار مشکلیم و وقتی به این نقطه می‌رسیم گریبان‌مان را می‌گیرد. من واژه حمایت را غلط می‌دانم زیرا باید چیزی مصوب باشد تا من بدانم از کجا شروع می‌کنم و به کجا می‌رسم، هیچ چیز مشخصی وجود ندارد و هر کسی در این کوره راه دری را به امید باز شدن می‌کوبد. وی ادامه داد: حداقل‌ترین حمایتی که می‌توان از نمایش‌ها کرد این است که فرصت کافی برای نصب دکور و روتوش کردن کار داده شود. رادمند یادآور شد: در سینما بزرگترین کارگردان‌های جهان شاید سر میز تدوین ۲۰ دقیقه از کار خود را حذف کنند یا در دوره تدوین فیلم، افراد مختلف را به تماشای فیلم دعوت می‌کنند تا درباره آن نظر بدهند اما در تئاتر ما یک روزه دکور می‌زنیم و نمایش را به صحنه می‌بریم و طی یک هفته تا ۱۰ روز اول اجرا، کار را روتوش می‌کنیم و این در حالی است که حدود ۴۰۰ تا ۵۰۰ تماشاگر نیز کار را دیده‌اند. می‌بینیم که در این روند فرصتی در اختیار نداریم و برای اینکه به ایده‌هایمان وفادار بمانیم، کار سختی است. این کارگردان تئاتر تصریح کرد: متأسفانه اصطلاح «کار دانشجویی» به غلط جا افتاده است و کار دانشجویی الان به معنای کار ضعیف است. وی در پایان درباره تعداد اجراهای نمایش «لک لک‌های حقیقی» گفت: این نمایش تا ۳ اردیبهشت در مرکز تئاتر مولوی روی صحنه است و ممکن است بعد از جشنواره تئاتر دانشگاهی مجدداً اجرا تمدید شود. ]]> هنری Mon, 22 Apr 2019 03:47:47 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/157478/ بازیگر «دلدادگان» با همسرش در جشن تولد اولین مرد زندگی‌اش http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/157516/ بابا اولین مردی بود که شناختم اولین مردی بود که دستمو گرفت اولین مردی بود که منو برد پارک اولین مردی بود که منو برد سینما اولین مردی بود که منو بوسید اولین مردی بود که بهم گفت" سارا" اولین مرد زندگی من ، بابای مهربونم ، با همه وجودم دوست دارم. تا همیشه تا ابد.تولدت مبارک. سارای تو ]]> هنری Mon, 22 Apr 2019 07:56:39 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/157516/